تبلیغات
نمین Namin - ادبیات عاشقانه شعرا

نمین Namin

نمین، شهر فرهنگ و ادب

 

ادبیات عاشقانه شعرا

 

نوع مطلب :فرهنگی ،

نوشته شده توسط:میر کریم حسینی نژاد نمین


یا وفا، یا خبر وصل تو،، یا مرگ رقیب      بود آیا که فلک زین دو سه کاری بکند«حافظ»

گردی از رهگذر دوست به کوری رقیب     بهر آسایش این دیده خونبار بیار «حافظ»

سخن درست بگویم نمیتوانم دید        که می خورند رقیبان و من نظاره کنم« حافظ»

در تنگنای حیرتم از نخوت رقیب    یا رب مباد آنکه گدا معتبر شود«حافظ»

همه شب نهاده ام سر چو سگان بر آستانت   که رقیب در نیاید به بهانه گدایی«فخرالدین عراقی»

ناصحم گفت بجز غم چه هنر دارد عشق   گفتم ای عاقل کامل هنری بهتر از این؟ «حافظ»

مده ای رفیق پندم که به کار بندم    تو میان ما ندانی که چه می رود نهانی«سعدی»

برو ای فقیه دانا به خدای بخش ما را           تو زهد و پارسایی، من و عاشقی و مستی

من از آن گذشتم ای یار که بشنوم نصیحت    برو ای فقیه و بر ما مفروش پادشاهی

عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت     که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت

من اگر نیکم و گر بد تو برو خود را باش           هر کسی آن درود عاقبت کار که کشت

ای هوشیار اگر ز سر مست بگذری         عیش مکن که بر سر مردم قضا رود« سعدی»

مرا سیه چشمان ز دل بیرون نخواهد شد      قضای آسمان است این و دیگر گون نخواهد شد «حافظ»

نقش مستوری و مستی نه بدست من وتو      آنچه سلطان ازل گفتن بکن آن کردم «حافظ»

دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم       باید اول به گفتن که چنین خوب چرایی «سعدی»

با مدعی مگویید اسرار عشق و مستی       تا بی خبر بمیرد در درد خود پرستی «حافظ»

نبیند مدعی جز خویشتن           که دارد پرده پندار در خویشتن «سعدی»

ای کاش جان بخواهد معشوق جانی ما            تا مدعی بمیرد از جان فشانی ما «سعدی»

کا ای مدعی عشق کار تو نیست        که نه صبر داری و نه یارای ایست «سعدی»

تو بگریزی از پیش یکگ شعله خام          من ایستاده ام تا بسوزم تمام «سعدی»

تو آتش عشق اگر پر بسوخت      مرا بین که از پای تا سر بسوخت «سعدی»

در وفای عشق  تو مشهور خوبانم چو شمع     شب نشین کوی سر بازان و رندانم چو شمع

روز و شب خوابم نمی آید به چشم غم پرست     بس در بیماری هجر نو گریانم چو شمع

در میان آب و آتش همچنان سر گرم تو ست      این دل زار و نزار و اشک بارانم چو شمع

همچو صبحم یک نفس باقیست تا دیدار تو       چهره بنما دلبرا تا جان بیفشان چو شمع

آتش مهر تو را حافظ عجب در سر گرفت        آتش دل کی به دیده بنشانم چو شمع

دعوی چه کنی داعیه داران همه رفتند   شو بار سفر بند که یاران همه رفتند

داغ است دل لاله و نیلی است بر سر سرو      گز باغ جهان لاله عذاران همه رفتند «بهار»

کسی که افسر همت نهاد بر سر خویش    به دست کس ندهد اختیار کشور خویش

بگو به سفله که در دست اجنبی ننهد     کسی که نان پدر خورده، دست مادر خویش

چه غم عقیده ما را اگر به قول سفیه       کسی به کشور خود گرد کرده لشکر خویش

در آب و خاک و هواهای خویش آزادیم              رقیب گو بگذار میان آذر خویش

زمن بهار بگو با برادران حسود        به رایگان نفروشد کسی برادر خویش «بهار»



 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر