تبلیغات
نمین Namin - مطالب آبان 1395

نمین Namin

نمین، شهر فرهنگ و ادب

 

داستان خواندنی!!

 

نوع مطلب :جامعه ،

نوشته شده توسط:میر کریم حسینی نژاد نمین


انسان سرمایه داری در شهری زندگی میکرد اما به هیچ کسی ریالی کمک نمیکرد فرزندی هم نداشت وتنها با همسرش زندگی میکرد در عوض قصابی در آن شهر به نیازمندان گوشت رایگان میداد روز به روز نفرت مردم از این شخص سرمایه دار بیشتر میشد مردم هر چه اورا نصیحت میکردند که این سرمایه را برای چه کسی میخای در جواب میگف نیاز شما ربطی به من نداره بروید از قصاب بگیرید تااینکه او مریض شد احدی به عیادت او نرفت این شخص در نهایت تنهایی جان داد هیچ کس حاضر نشد به تشییع جنازه او برود همسرش به تنهایی او را دفن کرد اما از فردای آن روز اتفاق عجیبی در شهر افتاد دیگر قصاب به کسی گوشت رایگان نداد اوگفت کسی که پول گوشت رامیداد دیروز از دنیا رفت!!

زودقضاوت نکنیم ...



باورتان میشود با روغن زدن به کف پا ، میتوانید دردهای خود را درمان کنید

 

نوشته شده توسط:میر کریم حسینی نژاد نمین



چه تعداد سیاره در کهکشان ما وجود دارد؟

 

نوع مطلب :فرهنگی ،

نوشته شده توسط:میر کریم حسینی نژاد نمین


ظاهر کردن آسمان در یک شب صاف، و جایی به دور از آلودگی نوری شهر یک تجربه مهیج است. در موقعیت های این چنینی، از دیدن تعداد بی شمار ستارگان در آسمان مو به تن انسان سیخ می شود.
امتیاز خبر: 18 از 100 تعداد رای دهندگان 914
وبسایت بیگ بنگ - امین میرزایی: ظاره کردن آسمان در یک شب صاف، و جایی به دور از آلودگی نوری شهر یک تجربه مهیج است. در موقعیت های این چنینی، از دیدن تعداد بی شمار ستارگان در آسمان مو به تن انسان سیخ می شود. البته همه ی آنچه که ما در آسمان می بینیم فقط کسر کوچکی از ستارگان موجود در کهکشان هستند.

چه تعداد سیاره در کهکشان ما وجود دارد؟
تصویری هنری از موقعیت خورشید در کهکشان راه شیری

چیزی که این موضوع را حیرت انگیزتر می کند این است که اکثر این ستارگان دارای منظومه های سیاره ای خودشان هستند. ستاره شناسان مدت ها به این موضوع اعتقاد داشتند و نتایج تحقیقات تاکنون این امر را تایید کرده است، اما این مسئله سوال های بیشتری را به وجود می آورد، مثلا اینکه، در کهکشان ما چند سیاره وجود دارد؟ قطعا در کهکشان ما باید میلیاردها سیاره وجود داشته باشد!

به ازای هر ستاره چند سیاره

برای پاسخ به این سوال به محاسبه ی یک سری اعداد و بررسی بعضی فرضیات، نیاز داریم. اولا این موضوع را باید در نظر بگیریم که با اینکه هزاران سیاره فراخورشیدی کشف شده است ولی ما هنوز فقط بر منظومه شمسی خودمان اشراف داریم و تنها منظومه ای که تعداد دقیق سیارات آن را میدانیم منظومه شمسی است. بنابراین ممکن است خورشید ما بیشتر از دیگر منظومه های ستاره ای، سیاره داشته باشد؛ یا اینکه فقط کسری از سیارات دیگر ستاره های کهکشان را دارا باشد.

به هر حال بیاید فرض کنیم که هشت سیاره ای که در منظومه شمسی ما قرار دارند (به استثنای سیارک ها، اجرام کمربند کویپر و دیگر اجرامی که سیاره به حساب نمی آیند) متوسط تعداد سیارات در منظومه های ستاره ای باشند، با در نظر گرفتن این عدد، گام بعدی ضرب آن در تعداد ستاره های کهکشان راه شیری است.

تعداد ستاره های کهکشان

در مورد تعداد ستاره های کهکشان راه شیری میان محققان اختلاف نظر وجود دارد. اساسا، مشکل اخترشناسان در برآورد تعداد ستاره های کهکشان این است که نمی توان راه شیری را از نمایی خارجی دید. و از آنجایی که راه شیری یک کهکشان مارپیچی دیسکی شکل است (به دلیل تداخل نور ستاره ها) به سختی می توان ستاره های طرفی که مقابل ماست را تشخیص داد.

در نتیجه تنها راه تخمین تعداد ستاره های کهکشان محاسبه ی جرم آن و برآورد اینکه چه مقدار از این جرم به ستاره ها تعلق دارد، است. بر اساس این محاسبات، دانشمندان تخمین زده اند که کهکشان راه شیری چیزی بین ۱۰۰ تا ۴۰۰ میلیارد ستاره را شامل شود (هر چند برخی معتقدند این شمار حتی به بیش از یک تریلیون هم می رسد.)

چه تعداد سیاره در کهکشان ما وجود دارد؟
 
خب حال که محاسبه ستارگان انجام شد، می توانیم بگوییم کهکشان راه شیری (به طور متوسط) چیزی بین ۸۰۰ میلیارد تا ۳٫۲ تریلیون سیاره دارد، در برخی برآوردها این عدد بیشتر از ۸ تریلیون هم محاسبه شده است! اما برای تعیین اینکه چه تعداد از این سیارات قابل سکونت هستند، نیاز است که شمار سیارات فراخورشیدی ای که تاکنون مورد بررسی قرار گرفته اند را داشته باشیم.

سیارات فراخورشیدی قابل سکونت

تا تاریخ سیزدهم اکتبر ۲۰۱۶، ستاره شناسان وجود ۳۳۹۷ سیاره فراخورشیدی که بطور بالقوه قابلیت سکونت دارند را از لیستی متشکل از ۴۶۹۶ سیاره ی کاندیدا(که بین سال های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۵ کشف شده اند)تایید کرده اند. برخی از این سیارات به طور مستقیم مورد مشاهده قرار گرفته اند، یعنی به بیان ساده تر در یک فرایند تصویربرداری مستقیم کشف شده اند. با این حال اکثریت قریب به اتفاق آنها به طور غیر مستقیم و با کمک روش «سرعت شعاعی» و یا «روش عبوری یا ترانزیت» یافته شده اند.

در روش اول، وجود سیارات از تاثیر گرانش آنها بر نور ستاره مادر استنباط می شود. ستاره شناسان اساسا با با توجه و اندازه گیری میزان عقب و جلو رفتن ستاره اگر دارای یک منظومه سیاره ای باشد، جرم سیاره هایش را محاسبه می کنند. اما در روش دوم هنگامی که سیاره به طور مستقیم از مقابل ِ ستاره ی مادری اش عبور می کند و باعث کم نور شدن آن می میگردد، کشف می شود. در این روش اندازه و جرم سیاره بر اساس میزان کاهش نور ستاره برآورد می شود.

تلسکوپ فضایی موسوم به «ماموریت کپلر» (Kepler Mission) تاکنون حدود ۱۵۰۰۰۰ ستاره را مورد مشاهده قرار داده است، که این تعداد در چهار سال اول ماموریت آن عمدتا شامل ستاره های کلاس M می شود، این نوع ستاره ها با عنوان کوتوله های سرخ نیز شناخته می شوند، آنها جرمی کمتر از ستارگان درخشان دارند، و سخت تر از آنها قابل مشاهده هستند.

چه تعداد سیاره در کهکشان ما وجود دارد؟
تعداد سیارات فراخورشیدی کشف شده در هر سال تا سال ۲۰۱۶

از نوامبر ۲۰۱۳ تلسکوپ کپلر وارد مرحله جدیدی موسوم به ماموریت K2 شده است. در این مرحله کپلر بیشتر بر روی ستاره های کلاس K و کلاس G که تقریبا در حد و اندازه خورشید ما گرم و درخشان هستند متمرکز شده است. براساس اطلاعات اخیر بدست آمده از مرکز پژوهشی ایمز ناسا، کپلر کشف کرده است که ۲۴ درصد از ستاره های کلاس M ممکن است دارای سیاراتی هم سایز زمین (مثلا سیاراتی که کمتر از ۱٫۶ برابر شعاع زمین هستند) با شرایطی مستعد سکونت باشند. بر همین اساس، با توجه به شمار ستاره های کلاس M در کهکشان حدود ۱۰ میلیارد سیاره قابل سکونت مشابه ِ زمین وجود دارد.

به همین ترتیب با توجه به اطلاعات بدست آمده از فاز K2 از ماموریت کپلر، حدود یک چهارم ستاره های بزرگتر مورد بررسی قرار گرفته نیز سیاراتی به اندازه ی زمین به دور خود دارند که شرایطی مناسب برای سکونت دارند. بنابراین می توان تخمین زد که به معنای واقعی کلمه، ده ها میلیارد سیاره که بالقوه قابلیت سکونت دارند در کهکشان وجود دارد. در سال های آینده، ماموریت های جدیدی راه اندازی خواهند شد، مانند تلسکوپ فضایی جیمز وب(JWST) و تلسکوپ فضایی تس (TESS).

این ماموریت ها قادر خواهند بود سیارات کوچکتری که بر مدار ستاره های کم نورتری قرار دارند را تشخیص دهند و حتی ممکن است امکان حیات بر روی آنها را نیز تعیین کنند. هنگامی که این ماموریت های جدید آغاز شوند، ما می توانیم تخمین های بهتری از اندازه و تعداد سیاراتی که به دور یک ستاره معمولی می گردند داشته باشیم، همچنین ما قادر خواهیم شد برآور های دقیق تری از تعداد سیارات موجود در کهکشان بدست آوریم. اما تا آن زمان، همین تعدادی هم که محاسبه شده است دلگرم کننده است، و همین مقدار هم نشان می دهد که شانس پیدا کردن هوش فرازمینی در آینده بسیار بالاست!


بررسی 10 باور غیرعلمی که در زندگی ما نفوذ کرده‌اند!

 

نوع مطلب :فرهنگی ،

نوشته شده توسط:میر کریم حسینی نژاد نمین

وبسایت جام جم - یاسمین مشرف: برخلاف آنچه معمولا شنیده‌اید، نوشیدن روزانه هشت لیوان آب کلید سلامت نیست یا نپوشیدن لباس گرم در یک روز سرد شما را بیمار نمی‌کند. شاید باور نکنید دوران بارداری ۹ ماه نیست. شایعات مربوط به حوزه پزشکی، اغلب به عنوان حقایقی خدشه‌ناپذیر بین مردم تکرار می‌شوند، حتی اگر جستجوهای پیگیرانه در اینترنت، حقیقتی را که پشت این تصورات غلط وجود دارند روشن کنند. در ادامه به بی‌اعتباری برخی از معمول‌ترین شایعات پزشکی از نظر علمی می‌پردازیم.


 
۱- واکسن‌ها می‌توانند باعث ابتلا به آنفلوآنزا یا اوتیسم شوند

هرچند بدن در واکنش به هر نوع واکسنی دچار تب خفیفی می‌شود، اما دکتر راشل ریمان استادیار طب کودکان در دانشکده پزشکی دانشگاه ایندیانا و نویسنده کتابی در زمینه شایعات پزشکی می‌گوید: این شایعه که واکسن آنفلوآنزا می‌تواند فرد را به آنفلوآنزا مبتلا کند کاملا نادرست است. واکسن آنفلوآنزا قطعا شامل ویروس‌های مرده آنفلوآنزاست؛ اما این ویروس‌ها کاملا مرده هستند. ریمان افزود: یک ویروس مرده نمی‌تواند دوباره زنده شود و ایجاد آنفلوآنزا کند.

اما در مورد اوتیسم، شایعه ابتلا به این بیماری در اثر واکسن، با چاپ مقاله‌ای آغاز شد که سال ۱۹۹۸ در نشریه علمی The Lancet به چاپ رسید. در این مطالعه والدین هشت کودک (فقط هشت کودک) مبتلا به اوتیسم گفتند تصور می‌کنند فرزندانشان پس از زدن واکسن به این بیماری مبتلا شده‌اند. از آن زمان تاکنون با وجود مطالعات بسیار دیگری که این موضوع را رد می‌کنند این شایعه بشدت گسترش یافته است. به عنوان مثال مطالعه‌ای که در سال ۲۰۰۲ در مورد ۵۳۰ هزار کودک انجام شد (دقت کنید عدد ۵۳۰ هزار چقدر بزرگ‌تر از هشت است!) ارتباطی میان واکسن زدن و خطر ابتلا به اوتیسم را نشان نداد. ریمان می‌افزاید: متاسفانه با وجود وقت و سرمایه‌ای که برای اثبات این موضوع به کار رفته است، این شایعه همچنان رواج دارد. آنقدر که در گرماگرم رقابت‌های انتخاباتی آمریکا، دونالد ترامپ اعلام کرده است اعتقادی به موثر بودن واکسن‌ها ندارد و فکر می‌کند واکسن ‌زدن به بروز اوتیسم می‌انجامد!


 
۲– مصرف مکمل‌های ویتامین، شما را سالم‌تر می‌کنند

مطالعات نشان داده‌اند مصرف زیاد مکمل‌های ویتامین می‌توانند نه‌تنها بی‌تاثیر که حتی خطرناک باشند. به عنوان مثال مطالعه‌ای که در سال ۲۰۱۶ انجام شده نشان می‌دهد خطر ابتلا به زوال عقل درمورد برخی از زنان مسن که مکمل کلسیم مصرف می‌کنند وجود دارد. همچنین در مطالعه گسترده‌ای که نتایج آن سال ۲۰۱۵ منتشر شد، محققان پی بردند دوزهای بالای ویتامین‌ها می‌تواند با افزایش ریسک سرطان مرتبط باشد. مکمل‌های ویتامین علاوه بر خطراتی که در بلندمدت متوجه فرد می‌کنند، در کوتاه‌مدت نیز می‌توانند زیانبار باشند. ریمان می‌گوید بهتر است ویتامین‌ها و سایر مواد مغذی را به جای قرص‌ها از غذاهای واقعی دریافت کنید.


 
۳- غذاهای تند و استرس باعث زخم معده می‌شود

اگر فکر می‌کنید غذای پرادویه شب گذشته باعث عود زخم معده‌تان شده است اشتباه می‌کنید. هرچند پزشکان زمانی بر این باور بودند که دو عامل استرس یا غذاهای پرادویه به زخم معده دامن می‌زنند، اما امروزه مشخص شده است عامل واقعی زخم معده یک باکتری به نام هلیکوباکترپیلوری است. دکتر آران سوامیناس مدیر برنامه بیماری‌های التهابی روده در بیمارستان لنوکس هیل نیویورک می‌گوید زخم معده – زخمی که در جدار داخلی معده یا قسمت ابتدایی روده باریک ایجاد می‌شود – می‌تواند براثر مصرف داروهای خاصی مثل آسپرین و قرص‌های آهن نیز ایجاد شود.


 
۴- آدامس ۷ سال در معده باقی می‌ماند

درست است که بسیاری از مواد تشکیل‌ دهنده آدامس مثل الاستومرها، رزین‌ها و موم‌ها غیرقابل هضم هستند، اما این بدان معنا نیست که هفت سال در معده باقی می‌مانند. بسیاری از چیزهایی که ما می‌خوریم – حتی موادی مثل فیبر که به خوردن آن ترغیب می‌شویم – غیرقابل هضم هستند. اما سیستم گوارشی یک سیستم ارگانیک قوی است و هر چیزی را که نمی‌تواند جذب کند، از خود خارج می‌کند. ریمان می‌گوید با وجود چسبندگی و قوام عجیب آدامس، این ماده از سیستم گوارشی عبورکرده و دفع می‌شود.

۵- مطالعه در نور کم یا نزدیک تلویزیون نشستن چشم را ضعیف می‌کند

نور کم یا زل زدن به تلویزیون از فاصله کم، بدون شک می‌تواند باعث شود چشم شما بسختی کار کرده و آسیب ببیند. اما ریمان می‌گوید هیچ‌گونه شواهدی وجود ندارد که نشان دهد این کارها آسیب طولانی‌مدتی به چشم وارد می‌کنند. وی می‌افزاید شایعه غلطی که در این زمینه وجود دارد در دهه ۱۹۶۰ آغاز شد و در آن زمان می‌توانست درست باشد. برخی تلویزیون‌های رنگی اولیه امواجی منتشر می‌کردند که می‌توانست به چشم آسیب برساند. اما این مشکل مدت‌هاست برطرف شده و تلویزیون‌های امروزی و صفحه‌های نمایشگر رایانه‌ها تقریبا بی‌خطر هستند. بنابراین زیاد نزدیک تلویزیون نشستن، کودک شما را نیازمند عینک نخواهد کرد.


 
۶- روزانه باید حداقل ۸ لیوان آب بنوشیم

شایعه مصرف هشت لیوان آب در روز از سال ۱۹۴۵ آغاز شد؛ زمانی که شورای تحقیقات ملی غذا و تغذیه آمریکا اعلام کرد بزرگسالان باید روزانه حدود ۲٫۵ لیتر (مساوی با هشت لیوان) آب مصرف کنند. هر چند تمام رسانه‌ها این حقیقت را منتشر کرده و به همین مقدار بسنده کردند، اما آنچه شورای تغذیه در ادامه توضیح داد این بود که بخش عمده این میزان آب از غذاها تامین می‌شود. ریمان می‌گوید شایعه‌ای که وجود دارد را باید این گونه اصلاح کرد: روزانه حدود هشت لیوان مایعات بنوشید یا بخورید.


 
۷– هوای سرد شما را بیمار می‌کند

ریمان می‌گوید این شایعه که در سراسر جهان رواج دارد، صحت ندارد. شاید وقتی سردمان می‌شود، علائم سرماخوردگی – واقعی یا خیالی- را بیشتر احساس کنیم. اما دما به خودی خود ما را نسبت به ویروس‌ها آسیب‌پذیرتر نمی‌کند. این نتیجه در مطالعه‌ای که سال ۱۹۶۸ در نشریه The New England Journal of Medicine به چاپ رسید اعلام شد. براساس نتایج این مطالعه اگر در یک اتاق یا یک حمام سرد، از سرما به خود بلرزید، احتمال ابتلا به سرماخوردگی پس از استنشاق میکروب‌های سرماخوردگی بیش از زمانی نیست که در دمای معمولی به‌سر می‌برید. ریمان افزود هوای سرد همچنین تفاوتی در دوره بهبودی از سرماخوردگی ایجاد نمی‌کند.


 
حتی نتایج تحقیقاتی که هنوز در مراحل اولیه هستند می‌گویند این احتمال وجود دارد که هوای سرد از برخی جهات به بدن کمک می‌کند. با این حال تاثیر هوای سرد بر میکروب‌های سرماخوردگی هنوز بدرستی مشخص نیست. تحقیقات نشان می‌دهند دو عامل معمول سرماخوردگی – رینوویروس‌ها و کرونوویروس‌ها- دردماهای سردتر بسرعت رشد می‌کنند و سرماخوردگی در هوای سرد و خشک گسترش بیشتری می‌یابد. برخی دانشمندان احتمال می‌دهند دلیل شیوع بیشتر سرماخوردگی در هوای سرد این باشد که در این هوا افراد اغلب در فضاهای بسته به سر می‌برند و تعامل نزدیک‌تری با یکدیگر دارند و این شرایط، زمینه را برای گسترش میکروب سرماخوردگی فراهم می‌سازد.

۸- کودکان هنگام دندان درآوردن تب می‌کنند

این شایعه‌ای است که همه پدرو مادرها آن را شنیده‌اند. ریمان می‌گوید این شایعه پزشکی هم نادرست است و می‌تواند خطرناک باشد. تحقیقات، ارتباط زیادی میان دندان درآوردن کودک و دمای بالای بدن نشان نداده‌اند. ریمان هشدار می‌دهد والدین نباید تب کودک را در نتیجه دندان درآوردن بدانند و به آن اهمیت ندهند.


 
۹-مصرف پروبیوتیک‌ها از سرماخوردگی جلوگیری می‌کند

مطمئنا پروبیوتیک‌ها شما را بیمار نمی‌کنند، اما از سرماخوردگی‌تان هم جلوگیری نمی‌کنند. دکتر پاتریکا هیبرد استاد پزشکی کودکان و رئیس سازمان سلامت جهانی بیمارستان کودکان بوستون می‌گوید هرچند تحقیقات اولیه، پروبیوتیک‌ها را عامل جلوگیری‌کننده از سرماخوردگی معرفی می‌کردند، اما هیچ‌یک از آزمایش‌های پیشرفته و باکیفیت این ادعا را ثابت نمی‌کنند.


 
۱۰-دوره بارداری ۹ ماه است

همه می‌دانند دوران بارداری ۹ ماه به طول می‌انجامد. اما همه در مورد این حقیقت در اشتباه هستند. دکتر جوانا استون پزشک متخصص زایمان در دانشکده پزشکی ماونت ساینای نیویورک می‌گوید درواقع این دوران ۹٫۵ ماه به طول می‌انجامد. پزشکان معمولا دوران کامل بارداری را ۴۰ هفته عنوان می‌کنند و آغاز آن را اولین روز آخرین قاعدگی می‌دانند. اما باروری زنان معمولا ۱۰ تا ۱۶ روز پس از شروع قاعدگی آغاز می‌شود. بنابراین با این شیوه شمارش، دو هفته اول بیشتر بارداری‌ها درواقع قبل از این‌که زنان متوجه آن شوند آغاز می‌شود. چیزی که موضوع را گیج‌کننده‌تر می‌کند این است که محققان پی برده‌اند مدت‌زمانی که یک بارداری سالم به طول می‌انجامد می‌تواند به اندازه پنج هفته کم یا زیاد شود.


نقش و تاثیر پدران در زندگی فرزندان (2)

 

نوع مطلب :زندگی ،

نوشته شده توسط:میر کریم حسینی نژاد نمین

هم‌والدی و نفقۀ کودک پس از طلاق

تحقیقات پیرامون هم‌والدی پس از طلاق و ازدواج مجدد، خانواده‌های درهم‌آمیخته۱۲ و شرکای زندگی جدید، و پیکربندی‌های پیچیدۀ خانواده نیز نکات روشن‌گر جدیدی دربارۀ پدری مطرح کرده‌اند. حضانت مشترک، جایگاه بالاتر اجتماعی-اقتصادی، و پویاییِ بهتر هم‌والدی می‌توانند تماس و پرورش بیشتر از سوی پدران در گذر زمان را پیش‌بینی کنند (پیترز و ارنبرگ، ۲۰۰۸). با ازدواج دوبارۀ مادر، تأثیر درگیری پدرخوانده بر برون‌داد۱۳ کودک شاید مؤثرتر از درگیری پدران غیرمقیم شود (کینگ، ۲۰۰۶). پدران شاید گرم‌تر و در عین حال کنترل‌گرتر از پدرخوانده‌ها باشند (کلکستون-اولدفیلد، گاربر و گیلکریست، ۲۰۰۶)، و ماهیت منحصربفرد این روابط می‌تواند جایی هم برای ایفای نقش پدرخوانده‌ها در قالب همکاری میان دو والد مذکر باقی بگذارد (ماسیگلیو و اینوهوسا، ۲۰۰۷).

تغییرات خانواده بر انتظارات نظام حمایت کودک از پدر جهت پرداخت نفقه نیز تأثیر دارد. اگر مادر شریک زندگی جدیدی بیابد، احتمال پرداخت نفقۀ کودک توسط پدر کمتر است (میر و کَنسین، ۲۰۱۲). تقریباً بیست سال از اصلاحات گسترده در نظام حمایت اقتصادی کودک در ایالات متحده گذشته است و هم‌اکنون این نظام در تضمین ایفای نقش والدین در روابط پس از طلاق کارآتر عمل می‌کند. هدف از پیکربندی دوبارۀ نظام‌های حمایت کودک، تأمین آموزش، بهبود ارتباطات و تغییر شکل روابط هم‌والدی در بافت خانواده‌های پرچالش است. پرداختی‌های رسمی پدران به تماس بیشتر با کودکان در سال‌های بعد منجر می‌شوند (نپومنیاسکی، ۲۰۰۷).



در بازۀ ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۰، نفقه و دیدار کودکان برای خانواده‌های مادرانی که هرگز ازدواج نکرده‌اند افزایش یافت (هوانگ، ۲۰۰۹). اما در میان اعضاء پروژۀ «خانواده‌های شکننده»، مقادیر غیررسمی و کلی نفقه در اولین سال صدور حکم حمایت از کودک کاهش یافت، و نفقۀ رسمی تنها پس از سه سال اندکی افزایش یافت (نپومنیاسکی و گارفینکل، ۲۰۱۰). اگر نرخ تعهدات پدران قشر محروم کاهش یابد، مادرانی که از اعانه‌های رفاهی بهره‌مند هستند ممکن است تا ۳۰% از درآمد خود را از دست بدهند، که این رقم برای مادرانی که اعانه‌های رفاهی نمی‌گیرند به بیش از ۴۰% از درآمدشان می‌رسد (هوانگ، مینسی و گارفینکل، ۲۰۰۵).
 
بعلاوه، اگر فرزندان متعدد پدران در مطالعات مد نظر قرار نگیرند، برآورد مبالغ پرداختی حدود ۶۰-۳۳ درصد اضافه‌تر از رقم واقعی تخمین زده می‌شود (سینکویچز و گارفینکل، ۲۰۰۹). اصلاحات جاری در نظام نفقۀ کودک بر خدماتی تأکید دارند که امکان اشتغال و پرداخت هزینه‌های کودک را به پدران قشر محروم می‌دهد (کَنسین، میر و هان، ۲۰۱۱) که می‌تواند ظرفیت آنها برای تأمین کودکان و رابطه با مادران فرزندان‌شان را متحول کند.

پرورش کودکان در طول زمان

بحث پیرامون مشابهت یا تفاوت بچه‌داری مردان و زنان، و پیرامون کیفیت یا کمیّت درگیری پدران، سه دهه سابقه دارد. تعریف سه‌بُعدی لَمب۱۴ و همکاران (۱۹۸۵) از مداخلۀ پدر (تعامل، دسترس‌پذیری، مسؤولیت‌پذیری) نگاه ما به کار پدران در خانواده را دگرگون کرد. بر پایۀ این تحقیق، پلک (۲۰۱۰) می‌خواهد محققان را به سمتی سوق دهد که ابتدا درگیری مثبت، گرما و پاسخ‌گویی، و کنترل را بررسی کند؛ و در مرحلۀ دوم به سراغ مراقبت غیرمستقیم و مسؤولیت‌پذیری فرآیندی از قبیل تعیین وقت پزشک یا حمل‌ونقل بروند. توصیه‌های او یادآور دو چیزند: تحقیقات پیرامون پرورش (ماسیگلیو و رُی، ۲۰۱۲)، و نارضایتی مراقبان مذکّر و مذاکره بر سر حضور فیزیکی با مراقبان مؤنث، سایر مردان و خود کودکان در محیط‌های «سرشار از استروژن»۱۵ (دوسِی، ۲۰۰۶).

علاوه بر این مفاهیم که برای اندازه‌گیری درگیری استفاده می‌شوند، در مطالعات ساختار خانواده به مقایسۀ درگیری پدران مقیم با درگیری پدران غیرمقیم پرداخته‌اند. چندین و چند برون‌داد منفی کودکان از جمله پرخاشگری، رفتار ضداجتماعی، افسردگی، اضطراب و عزت‌نفس پایین با غیرمقیم بودن پدران همبستگی دارند (کارلسون، ۲۰۰۶). اما به سختی می‌توان گفت عدم اقامت پدران نزد کودکان، طی چه فرآیندی به این برون‌دادها منجر می‌شود. هافرث (۲۰۰۷) مشاهده کرده است که دستاوردهای آکادمیک کودکان به عوامل جمعیت‌شناختی و اقتصادی مرتبط است، اما مشکلات رفتاری درونی‌سازی و بیرونی‌سازی۱۶ ارتباط نزدیک‌تری با اقامت پدر و ساختار خانواده دارند.

پژوهش‌ها در پروژۀ «خانواده‌های شکننده» توانسته‌اند پیش‌بین‌های شفاف برای میزان درگیری پدران کم‌درآمد را شناسایی کنند که غالباً با برون‌دادهای کودک پیوند دارند. در صورت توجه مردان به شریک زندگی‌شان در زمان بارداری و تأمین منابع و حمایت پیش از تولد، احتمال آنکه تا سه سال بعد پدران درگیر باشند افزایش می‌یابد (کابررا، فاگن و فاری، ۲۰۰۸). برونته‌تینکیو و همکاران (۲۰۰۷ الف و ب) نیز دریافته‌اند که قصد و نیّت‌های پیش از زایمان، یک عامل حیاتی در پیش‌بینی میزان درگیری پدران کم‌درآمد هستند. مردانی که نمی‌خواسته‌اند شریک زندگی‌شان حاملگی را تا انتها طی کند، به احتمال کمتر رابطۀ گرم والد با فرزندان‌شان دارند.
 
کابررا و همکاران (۲۰۱۱) نشان داده‌اند کیفیت رابطۀ پدر با فرزندش در کلاس پنجم دبستان می‌تواند مشکلات رفتاری و کیفیت رابطۀ او با همتایانش را پیش‌بینی کند. اما اقامت نزد کودکان، پیوند درازمدت با رشد اجتماعی ندارد. غالباً انتظار داریم که جنسیت کودکان، نقشی حیاتی در پویایی‌های روابط‌شان بازی کند. پدرانی که هنگام تولد کودک [با مادرش] ازدواج می‌کنند، با پسران بیشتر از دختران زندگی می‌کنند. اما بنا به داده‌های پروژۀ «خانواده‌های شکننده»، پس از خاتمۀ سال اول، رابطه‌ای میان جنسیت کودک با ترتیبات زندگی یا سرمایه‌گذاری زمانی و مالی پدران دیده نمی‌شود (لاندبرگ، مک‌لاناهان و رُز، ۲۰۰۷).

مرخصی زایمان پدران

سیاست مرخصی زایمان پدران مبتنی بر این باور است که حتی یک بازۀ کوتاه مراقبت کودک در آغاز تولد می‌تواند پیوندی ایجاد کند که با رشد کودک، به درگیری ادامه‌دار [پدر] منجر می‌شود. هرچند شاید در ایالات متحده استفادۀ پدران از این مرخصی به معنای تعهد کمتر به محل کار تلقی شود، اما سایر ادراک‌ها از این پدران (که جوانان بزرگ‌سال را هم شامل می‌شوند) در برخی موارد بسیار مثبت است هرچند فرض می‌شود که این مردان با استفاده از مرخصی زایمان، پیشرفت شغلی خود را قربانی می‌کنند (کُلمن و فرانیوک، ۲۰۱۱).

سیاست‌ها و تجربه‌های مترقی برای ترویج برابری جنسیتی در کشورهای اسکاندیناوی، ضرباهنگ رویکرد عمومی‌تر به مرخصی زایمان پدران را رقم زده‌اند. به منظور تشویق به استفاده از این گزینه، امکان تفویض «مرخصی پدرانه» به مادران وجود ندارد تا نشان دهند که مراقبت پدر از کودک هم پذیرفتنی و هم مطلوب است.
 
 
این سیاست که سوئد طلایه‌دار آن است نشان می‌دهد که طولانی‌تر بودن مرخصی پدران، به مراقبت بیشتر از کودک و رضایت بیشتر از تماس با کودک منجر می‌شود (هاس و هوانگ، ۲۰۰۸). داده‌های جمع‌آوری‌شده در سوئد نشان می‌دهند مردانی که مرخصی زایمان طولانی‌تری می‌گیرند حتی نرخ مرگ‌ومیر پایین‌تری دارند و احتمال آنکه شرایط جسمی باثبات‌تر، برازنده‌تر و سالم‌تری داشته باشند نیز بیشتر است (منسداتر و لاندین، ۲۰۱۰).



در ایالات متحده که سیاست مرخصی زایمان پدران در سطح فدرال وجود ندارد، ارائۀ این امکان به کارفرمایان واگذار شده است. سازوکارهایی همچون «برنامه‌های کمک به کارکنان»۱۷ (EAP)، در صورت وجود، گزینه‌های منعطف و متناسبی طراحی می‌کنند (بوچیچیو، ۲۰۰۶). در ایالات متحده و بریتانیا، پدرانی که مدت طولانی‌تری به مرخصی می‌روند معمولاً در مراقبت از فرزندان‌شان درگیرتر هستند (نپومنیاسکی و والدفوگل، ۲۰۰۷). در مقایسه با ایالات متحده که پدران از مرخصی سفر هم برای رسیدگی به نوزاد استفاده می‌کنند، مردان در ایالات متحده مرخصی کوتاه‌تر (یک هفته) می‌گیرند (کافمن، لیونت و کرامپتون، ۲۰۱۰).

شاید پرسش کلی‌تر این باشد که چطور می‌توان مراقبت‌گری مردان را ترویج کرد و در عین حال فرصت‌های زنان در محل کار را بهبود بخشید (پرلز، ۲۰۰۶). سیاست‌های مرخصی منعطف تنها زمانی مؤثرند که حقوق رسمی و ابزارهای قانونی متوازن‌کنندۀ کار-زندگی هم وجود داشته باشند تا امکان تغییر در تقسیم کار خانوار را فراهم نمایند (گریگوری و میلنر، ۲۰۰۸). در کانادا، ترجیحات مادران و همچنین سیاست‌های عمومی (از قبیل استحقاق مادران برای دریافت مرخصی باحقوق) است که میزان استفادۀ پدران از مرخصی زایمان را شکل می‌دهد (مک‌کی و دوسِی، ۲۰۱۰). در مقابل، اگر مادران از مرخصی باحقوق و امنیت شغلی برخوردار باشند (مثل استرالیا)، آن دسته از ابتکارات دولتی که سهم بالقوۀ مردان در مقام مراقبت‌گر را نادیده می‌گیرند می‌توانند عملاً پدران را از صحنه حذف کنند (اینزورث و کاچر، ۲۰۰۸).

نوجوانان، جوانان و طلاق

اقامت پدران در سلامت و احساس نزدیکی نوجوانان نیز همانند کودکان نقش بازی می‌کند (بوث، اسکات و کینگ، ۲۰۱۰). ارتباط و درگیری مردان رابطۀ معکوس با مشکلات رفتاری درونی‌سازی و بیرونی‌سازی نوجوانان دارد (دی و پادیلاواکر، ۲۰۰۹). و اگر کودکان در دورۀ نوجوانی کنار پدر زندگی کنند، احتمال آنکه در نوجوانی صاحب فرزند شوند یا دور از فرزندان خود زندگی کنند کاهش می‌یابد (فارست و جارویس، ۲۰۰۷).

علاوه بر اثراتی که پدران می‌گذارند، باید تأثیرات دوجانبه و الگوهای تراکنشیِ اثرات کودکان را هم مد نظر قرار دهیم. مثلاً هاوکینز، آماتو و کینگ (۲۰۰۷) نشان داده‌اند که سلامت کودکان، یکی از سائقه‌های اصلی درگیری پدران غیرمقیم است. تصمیماتی که نوجوانان دربارۀ رفاه و سلامت خود می‌گیرند، انگیزۀ واکنش پدران نیز می‌شود. ریسک‌پذیری جنسی نوجوانان می‌تواند پدران را به کسب اطلاعات بیشتر دربارۀ فرزندان‌شان و خلق فعالیت‌های خانوادگی بیشتر برای بازداشتن فرزندان از فعالیت‌های خطرناک وادارد (کولی، وتروبادرزال و شیندلر، ۲۰۰۹).

پیش‌بینی‌ناپذیری، خصوصاً در صورت جدایی یا طلاق پدرِ تأمین‌گر، مشخصۀ این مسیر طولانی روابط میان پدر-کودک است (والرشتاین و لویس، ۲۰۰۸). رابطۀ کودکان با پدران در مواردی که پیش‌تر خانواده‌های سالم و مقیم نزد یکدیگر داشته‌اند، بهتر از مواردی است که پدران غیرمقیم داشته‌اند (نیلسن، ۲۰۱۱). تلاش برای ترمیم و حفظ رابطه و نزدیکی ممکن است سال‌ها طول بکشد و شاید بر سایر روابط نزدیک و صمیمانۀ دختران نیز تأثیر بگذارد (میلر، ۲۰۱۰). پسران شاید طلاق را متفاوت از دختران تجربه کنند. کنیان و کرنر (۲۰۰۸) دریافته‌اند تأثیر مستقیم بدگوی‌های مادر از پدر، بر پسرانی که بلوغ عاطفی کمتری دارند بیشتر است.

چیدل، آماتو و کینگ (۲۰۱۰) در بررسی روابط پس از طلاق در یک بازۀ ۱۴ ساله، با استفاده از داده‌های طولی دریافته‌اند که رابطۀ دوسوم از پدران آمریکایی با فرزندان‌شان تغییری نمی‌کند (یا درگیری زیاد دارند یا اصلاً درگیری ندارند). در مقابل، به مرور زمان تماس بیش از ۲۳% آنها کاهش یافته و ۸% آنها تماس بیشتری پیدا کرده‌اند. کمی بیشتر از یک‌سوم (۳۶%) از پدران غیرمقیم هرگز فرزندان‌شان را نمی‌بینند (هوانگ، ۲۰۰۹). این نمونۀ معاصر بهتر از روابط دهۀ ۱۹۷۰ میلادی است: امروزه پدران غیرمقیم تماس‌های بیشتری با فرزندان‌شان دارند، خصوصاً اگر نفقۀ کودک بدهند یا هنگام تولد کودک ازدواج کرده باشند (آماتو، میرز و امری، ۲۰۰۹).



همچنین نکات بیشتری در این باره فهمیده‌ایم که کودکان چطور روابط‌شان با پدران غیرمقیم را مدیریت می‌کنند. اگر رابطۀ کودک با مادرش خوب باشد، می‌تواند با پدرش نیز در تماس بماند؛ و هنگامی که این فرزندان در آستانۀ بزرگ‌سالی ازدواج می‌کنند و بچه‌دار می‌شوند، رابطه‌شان با پدر نیز نزدیک‌تر می‌شود (اسکات و همکاران، ۲۰۰۷). تحقیقات آکیلینو (۲۰۰۶) این نکته را تأیید می‌کنند که اگر پدر و کودک رابطۀ قدرتمندی در دوران نوجوانی داشته باشند، روابط‌شان در آغاز بزرگ‌سالی هم قوی می‌ماند.
 
پدران جوان در مواجهه با گزینه‌های محدود شغلی و فشار برای تأمین فرزندان خود، شاید به دنبال روابط نزدیک‌تر با پدران‌شان بروند تا از حمایت و مشورت او بهره‌مند شوند (رُی و همکاران، ۲۰۱۰). اما مردانی که دور از پدرشان زندگی می‌کرده‌اند احتمال بیشتری دارد که از زندگی فرزندان خود نیز غایب باشند، و احتمال آنکه زنان از یک شریک غایب بچه‌دار شوند بیشتر از مردان است (پونت و همکاران، ۲۰۱۲). و در ادامۀ زندگی، پدران مسن‌تر در صورت طلاق، فوت همسر یا ازدواج مجدد، کمتر از حمایت اجتماعی خانواده یا دیگران بهره‌مند می‌شوند (کالمین، ۲۰۰۷).

تأکید بر فرآیندها و بافت‌ها موجب شده است که درگیری با کودکان در طول زندگی از منظر گذارهای زندگی پدران بررسی شود. گذار به دورۀ پدری برای تازه‌والدین به طور کلی موجب بهبود رفاه و افزایش ساعت‌های کار می‌شود (ناستر، پتز و اگبین، ۲۰۰۷)، اما تازه‌پدرها تجربه‌های متفاوت و متمایزی از این ماجرا دارند. به خاطر پیچیدگی روابط با شریک زندگی پس از تولد فرزند، شاید نیاز به مذاکره دربارۀ رضایت زناشویی، نگرش‌های طرفین دربارۀ درگیری مردان، و تعهد به اشتغال مرد/زن وجود داشته باشد (لی، ۲۰۰۷). شاید انتخاب میان یافتن یک شغل (که برابر با تأمین‌گر و پدر خوب شناخته می‌شود) و تکمیل تحصیلات (که عموماً نشانۀ یک والد خوب به حساب می‌آید) درگیر تعارض شوند (فوتریس، نیلسن و المستید، ۲۰۱۰).

منظر مسیر زندگی۱۸ ما را به یک نگاه درازمدت‌تر وامی‌دارد چون مردان در تمام طول عمر خود و فرزندشان، پدر می‌مانند. در جریان گذارهای متعدد زندگی، رفتار و دیدگاه مردان در چهارچوب نقش پدری تغییر می‌کند، اما پدر بودن‌شان تغییری نمی‌کند (پالکویتز و پالم، ۲۰۰۹). چالش اصلی، فهم و شناسایی این گذارهاست؛ و داده‌های طولی و تکنیک‌های نوین آماری مانند تحلیل طبقۀ پنهان۱۹ امیدبخش‌ترین گزینه‌ها برای تحقیق در گذارهای زندگی مردان در سال‌های متمادی است (داریوتیس و همکاران، ۲۰۱۱).

چالش‌ها و نابرابری در پدری جدید

یکی از برجسته‌ترین مشکلات مردان در دست‌یابی به جایگاه پدری جدید (یعنی تأمین‌گری و مراقبت‌گری)، چالش‌های جدی فراروی آنها برای محقق ساختن این انتظارات است. با افزایش نابرابری درآمد و گسترده‌تر شدن شکاف میان افراد برخوردار و فاقد تحصیلات و شغل، به سختی می‌توان نمونه‌های موفق از پدران جدید را یافت (اسمیدینگ، گارفینکل و مینسی، ۲۰۱۱). چالش‌های کلیدی که سر راه پدری جدید قرار دارند، کدام‌اند؟

«پدری جدید» فی‌نفسه به یک نسخۀ هژمونیک از مردانگی۲۰ دلالت می‌کند که با اقتصاد جهانی و تغییر نقش‌های جنسیتی در خانواده متناسب است، اما این نسخه به درد همۀ پدران نمی‌خورد. از لحاظ ابراز مراقبت، ارزش‌های خانوادگی آلترناتیو و حتی جایگاه فیزیکی مناسب پدران در خانه و در چشم عموم، پدران همجنس‌گرا و خانه‌دار انتظارات جدیدی از مردان را پی‌ریزی کرده‌اند (دوسِی، ۲۰۰۶؛ گلدبرگ، ۲۰۱۲؛ مرلا، ۲۰۰۸). پدران سیاه‌پوست کم‌درآمد این نسخه‌های جریان اصلی از مردی۲۱ را با آن نسخه‌های خیابانی از مردی درهم آمیخته‌اند که بر استقلال، احترام و ریسک‌پذیری تأکید می‌کنند و شاید در نقطۀ مقابل آنچه «پدریِ خوب» می‌دانیم قرار می‌گیرند
 
(رُی و دایسون، ۲۰۱۰). تجربه‌های پدران محروم از دو نقش والد و شریک زندگی چنان [متنوع و] ناهمگن‌اند که پیش‌فرض‌های رایج دربارۀ ناکامی آنها در مقام «پدر» را نقض می‌کنند. آنها به نسخه‌ای از پدری متعهدند که با انتظارات جریان اصلی همخوانی ندارد؛ و بدین طریق، کلیشه‌هایی از قبیل پدر نالازم، بابای بی‌قید و «بازیکنی» که از ترس تعهد یا ازدواج پا به فرار می‌گذارد را می‌شکنند (تامیس‌لموندا و مک‌ایدن، ۲۰۱۰).



«بچه داشتن از چند نفر»۲۲ چالش‌های جدی برای درگیری بسیاری از پدران به وجود می‌آورد. احتمال این بچه‌دار شدن‌های متعدد برای مردان محروم شهرنشین، دچار افسردگی، کمتر تحصیل‌کرده، و غیرمتأهل یا اقلیت، بیشتر است (برونته‌تینکیو و همکاران، ۲۰۰۹). حدود یک‌سوم از مردانی که از چند شریک زندگی چندین بچه دارند، رابطه‌های غیرازدواجی دارند و این روند رو به افزایش است. همچنین سن متوسط این مردان در زمان اولین رابطۀ جنسی یا اولین بچه‌داری، کمتر از سایر مردان است (منلاو و همکاران، ۲۰۰۸).
 
مردانی که تعارض کمتر و رضایت بیشتری از رابطه دارند برای فرزند بعدی خود با شریک فعلی زندگی‌شان می‌مانند، اما مردانی که رابطه‌های ناپایدار دارند به احتمال بیشتر از شریک زندگی جدید بچه‌دار می‌شوند (اسکات و همکاران، ۲۰۱۰). با این حال، «بچه داشتن از چند نفر» اساساً یک رفتار مشکل‌آفرین پدرانه نیست. در خانواده‌های کم‌درآمد، احتمال اینکه مادران بچۀ دوم بیاورند بیشتر از پدران غیرمتأهل است (گازو و هیفورد، ۲۰۱۰). در تمامی این مطالعات، بچه‌های متعدد (خواه برای مادر یا پدر) با برون‌دادهای منفی کودک همبستگی دارند.

درگیری پدر و ریسک ناشی از زندانی شدن

اخیراً پژوهش‌هایی آغاز شده‌اند که نشان می‌دهند ریسک‌های حبس، مصرف مواد مخدّر یا خشونت خانگی، چگونه به مانع درگیری پدران کم‌درآمد با کودکان تبدیل می‌شوند. در نمونۀ پروژۀ «خانواده‌های شکننده»، نیمی از پدران چنین ریسکی داشتند که همبستگی منفی با درگیری پدران با مادران و کودکان داشت، هرچند رابطۀ مردان با مادران اغلب نقش تعدیل‌گر در تأثیر این ریسک‌ها بر درگیری با کودکان داشته است (والر و سوییشر، ۲۰۰۶). همچنین به طور خاص، «پدری» فرصت دوباره‌ای به مردان کم‌درآمد می‌دهد تا ضمن بازسازی هویت و عادات روزمره حول محور تولیدنسل، از رفتار ریسک‌دار دور شوند (رُی و لوکاس، ۲۰۰۶). نهادهای اجتماعی می‌توانند بافت و زمینۀ مناسب را برای دوری پدران از این ریسک‌ها فراهم کنند.
 
برای پدران جوانی که همچنان به مدرسه می‌روند، ادامۀ تحصیل یک عامل محافظت‌کننده است. در مقایسه با آنهایی که ترک تحصیل کرده‌اند یا حتی فارغ‌التحصیل شده‌اند و دیگر مدرسه نمی‌روند، نرخ رفتارهای ریسک‌دار در این پدران جوان کمتر است (وینمن و همکاران، ۲۰۰۷). برای پدران بیکار و بی‌خانمان، پناهگاه می‌تواند نوعی حد و مرز رفتاری و روان‌شناختی تعیین کند تا در چهارچوب آن بتوانند نقش‌های جدید بچه‌داری را به عهده بگیرند (شیندلر و کولی، ۲۰۰۷).

زندان از آن دسته نهادهایی هست که مانع تلاش مردان برای درگیری با کودکان‌شان می‌شود. پژوهش پیرامون حبس دسته‌جمعی مردان کم‌درآمد و رنگین‌پوست، گسترش چشم‌گیری داشته است (به مُروری که رافائل، ۲۰۱۱ در این باره داشته است مراجعه کنید). مجدداً در نمونۀ «خانواده‌های شکننده»، نیمی از تمام پدران سیاه‌پوست تا پنج‌سالگی فرزندان‌شان تجربۀ حبس را داشته‌اند (پری و برایت، ۲۰۱۲). در مقایسۀ با پدرانی که هرگز حبس نکشیده‌اند، این مردان وضعیت شغلی بدتر، درآمد کمتر و ساعت‌های کاری کوتاه‌تر (آن هم در شغل‌های زیرزمینی و ثبت‌نشده) دارند (لویس، گارفینکل و گائو، ۲۰۰۷). در زمان حبس، دو انتظار کاملاً متفاوت از این مردان می‌رود: زندانی بودن و پدر بودن (دایر، پلک و مک‌براید، ۲۰۱۲).
 
پدری در حین حبس کشیدن می‌تواند مولّد و سازنده باشد، و مردان از تعهدشان به درگیری با فرزندان و ارزش تماس با کودکان‌شان مطمئن‌اند (لی و همکاران، ۲۰۱۲). اما پس از خلاصی از حبس، برآورده کردن این انتظارات غالباً امکان‌پذیر نبوده است. خانواده‌ها تسهیل‌گر شبکه‌های حمایتی رسمی و غیررسمی برای مردانی بوده‌اند (واکر، ۲۰۱۰) که هنگام بازگشت به خانواده، در عمل به وعدۀ «درگیری با فرزندان» مشکل داشته‌اند (یوکام و ناث، ۲۰۱۱).

حبس والدین، اثرات وسیعی دارد. مشکلات توجه و رفتار پرخاش‌گرانه در کودکانی که پدران‌شان محبوس‌اند، بیشتر دیده می‌شود. تأثیر حبس والدین حتی بیشتر از غیبت پدر است (گلرو همکاران، ۲۰۱۲). علاوه بر این، در برخی کشورهای اروپایی، احتمال محکومیت قضایی برای فرزندان افراد بزهکار، بیشتر است (بسمر و فارینگتون، ۲۰۱۲). حداقل اینکه فرآیند حبس می‌تواند پدران سیاه‌پوست را به رفتارهای محدودکننده‌تر و سخت‌گیرانه‌تر در مقام پدری وادارد (مادکی و ویلسون، ۲۰۰۹) و می‌تواند به افزایش استرس بچه‌داری منجر شود (لوپر و همکاران، ۲۰۰۹).

استرس و افسردگی

شرایط شغلی نامناسب و طبقۀ اجتماعی پایین، همبستگی ظریفی با کیفیت بچه‌داری پدران دارد. در ایالات متحده، پدرانی که محیط‌های شغلیِ نه چندان حمایت‌گر، استرس کاری بیشتر و برنامۀ زمانی غیراستاندارد کار (و همچنین ساعت کار کمتر) را گزارش داده‌اند، تحریکات زبانی کمتر [در مرحلۀ زبان‌آموزی کودک] و اثر بالنسبه منفی در تعامل با کودکان‌شان نشان داده‌اند (گودمن و همکاران، ۲۰۱۱). بعلاوه، پدران شاغل در محیط‌هایی که خودمختاری کم و استرس زیاد دارند (معمولاً شغل‌های کارگری)، در بچه‌داری خود درگیری و حساسیت کمتری نشان می‌دهند (گودمن و همکاران، ۲۰۰۸). همچنین در این بافت‌ها می‌توان شاهد افسردگی، تعارض زناشویی، اضافه‌بارِ نقش فرد، و صمیمت اندک با کودکان بود (رنسفورد، رکوتر و مک‌هیل، ۲۰۰۸).

نحوۀ بروز استرس و تعارض در تصمیمات مربوط به شغل و زندگی خانوادگی، به بافت بستگی دارد. مثلاً در خانواده‌هایی که زوجین شاغل‌اند مادران بیشتر قدردان ایفای نقش پدران هستند، و احتمال نگرش منفی‌شان به بازی و مراقبت‌گری پدر کمتر از خانواده‌های تک‌نان‌آور است (باکلی و شاپ‌سولیوان، ۲۰۱۰). چنانکه در نابرابری‌های ساختاری و احتمالاً تفاوت‌های ارزشی هم دیده می‌شود، عوامل نژادی نیز بر شکل و شمایل تصمیم‌های شغلی یا مراقبت‌گری مردان اثر دارند. مردان سفیدپوست هنگامی که پدر می‌شوند بیشتر کار می‌کنند؛ اما در مقایسه با مردان سفیدپوستی که نگرش‌های تساوی‌طلبانه دارند، احتمال افزایش کار افرادی که ارزش‌های سنتی دارند بیشتر است. در مقابل، ساعات کار مردان سیاه‌پوست (صرف‌نظر از نگرش سنتی یا تساوی‌طلبانه) پس از پدر شدن افزایش نمی‌یابد (گلوبر و گاجولکو، ۲۰۱۱).



شیندلر (۲۰۱۱) مشاهده کرده است که درگیری و ایفای نقش مالی پدران با سلامت روانی‌شان رابطۀ مثبت دارد؛ اما سلامت روانی لزوماً پدران را به درگیری و ایفای نقش مالی وانمی‌دارد. افسردگی پدران، همانند مادران، تأثیر قدرتمندی بر کودکان و درگیری والدین دارد. افسردگیِ پدران غیرمقیم معمولاً به کاهش درگیری پدر منجر می‌شود (پالسون، دابر و لیفرمن، ۲۰۱۱). به نظر کین و گاربر (۲۰۰۹)، افسردگی پدران می‌تواند به مشکلات رفتاری برونی‌سازی در کودکان منجر شود، هرچند این پدیده به میزان تعارض در روابط پدر-فرزند بستگی دارد.

توجه زیادی به اثرات افسردگی شده است، که احتمالاً شایع‌ترین مسأله در زمینۀ سلامت روانی پدران است. نه تنها تحصیلات و سن، که نژاد، وضعیت تأهل، اشتغال، مصرف مواد مخدر و سابقۀ حبس نیز بر افسردگی اثر دارند. افسردگی به استرس بچه‌داری مرتبط است و درگیری با کودکان، کیفیت رابطه با شریک زندگی و حمایت هم‌والدی را کاهش می‌دهد (برونته‌تینکیو و همکاران، ۲۰۰۷). نرخ افسردگی مردان سیاه‌پوست کم‌درآمد بسیار بیشتر از کل مردان است (سینکویچز و لی، ۲۰۱۱).
 
یک راهبرد ممکن برای بهبود افسردگی این مردان می‌تواند درگیری فعال‌تر با پسران (از جمله نظارت بر ایمنی آنها و آموزش نحوۀ بقاء یک سیاه‌پوست جوان در آمریکا به آنها) باشد که تسلط شخصی را افزایش می‌دهد (کالدول و همکاران، ۲۰۱۱). همچنین برنامه‌های [ویژۀ آموزش] پدری نیز می‌توانند به موازات خدمات بچه‌داری و اشتغال، جایی برای مداخله‌های سلامت روانی جهت درمان افسردگی باشند (فیتزجرالد و همکاران، ۲۰۱۲).

نظر به دامنۀ وسیع‌تر چالش‌های بهداشت و سلامت که فراروی مردان قرار دارند، داده‌های پروژۀ «خانواده‌های شکننده» تأیید می‌کنند که به علت بهره‌مندی از مزایای بیمۀ سلامت مادران، سلامت پدران غیرمتأهل با ازدواج بهبود می‌یابد (هالدین، مینسی و میلر، ۲۰۱۰). با ورود خدمات ارزان‌قیمت بهداشت و سلامت به ایالات متحده، پدران محروم هم احتمالاً از نتایج بهتر در این زمینه بهره‌مند می‌شوند. بهبود سلامت فرزندان می‌تواند بر وضعیت پدران نیز تأثیر بگذارد، چون وضع نامناسب سلامتی کودک موجب کاهش اشتغال پدر (خصوصاً برای پدران کم‌درآمد هم‌خانه) می‌شود (نونان، ریچمن و کُرمن، ۲۰۰۵).

مهاجرت

فرآیند مهاجرت به ایالات متحده، یک گذار پراسترس و دشوار برای روابط خانوادگی است چرا که بسیاری خانواده‌ها در جریان زمان و مکان از هم جدا شده و دوباره به هم می‌پیوندند (استرایر و روئر-استرایر، ۲۰۱۰). مهاجرت همچنان یک چالش جدی برای درگیری پدران، حتی پدران بسیار متعهد، است (برای بحثی پیرامون پدران مکزیکی، مراجعه کنید به: تیلور و پاراکاردونا، ۲۰۰۸). برخی خانواده‌ها، ارزش‌ها و باورهای سنتی بیشتری دارند و در جریان این تغییرات چشم‌گیر در محل اقامت و فرهنگ، به صورتی کارآ از آنها بهره می‌برند.

اما مهاجرت، از منظر انتظاراتی که از مراقبت‌گری پدران می‌رود و پیامدهایی که بر درگیری مردان با کودکان دارد، تغییرات مهمی داشته است (چوانگ و مورنو، ۲۰۰۸). برخی از والدین تازه‌مهاجر تکنیک‌های جدید «بچه بزرگ کردن» را به کار می‌گیرند تا انتخاب و قدرت بیشتری به جوان‌ها بدهند، اما همچنان موضع اقتدار و انضباط خود را حفظ می‌کنند (نستروک و مارکس، ۲۰۱۱). اطلاع مادران از برنامه‌های روزمرۀ فرزندان بیشتر از پدران است، و تقسیم کار مزدبگیر میان والدین است که رابطۀ والد/نوجوان و همسازی او با محیط جدید را شکل می‌دهد (آپدیگرف، دلگادو و ویلر، ۲۰۰۹). اگر پدر و مادر هر دو شاغل باشند، احتمال اینکه مذاکرات پرتعارض بر سر مسؤولیت‌های شغلی/خانوادگی سرریز کرده و روابط با فرزندان را هم دچار استرس کنند، بیشتر است.



برخی پدرها در جستجوی شغل بهتر و درآمد بیشتر، فرزندان‌شان را در کشور زادگاه می‌گذارند و جای دیگر می‌روند. تعامل فرزندان مکزیکی با پدران مهاجر گاهی اوقات بیشتر از پدران طلاق‌گرفته است؛ که علت آن احتمالاً ارسال وجه و سرمایه‌گذاری پدران در تحصیل فرزندان‌شان است (نوبلز، ۲۰۱۱). ولی کودکانی که ترک شده‌اند شاید احساس کنند که خانواده‌هایشان ناکامل است (توماس، ۲۰۱۰) و شاید احتمال بیماری‌شان بیشتر شود (اشمیر، ۲۰۰۹). خصوصاً نوجوان‌های لاتین‌تبار درگیر کشمکش با تأثیرات پدرانی هستند که نزد آنها اقامت ندارند. لوپز و کورونا (۲۰۱۲) شواهد کیفی از خشم، اشتیاق و بی‌تفاوتی نوجوان‌های پُرریسک در گیرودار خاطرات اوایل کودکی و روایت مادران‌شان از کاهش درگیری پدران، ارائه کرده‌اند.

توانمندی شغلی پدران مهاجر، روابط و شرایط خانواده را شکل می‌دهد. کروتر و همکاران (۲۰۰۶) دریافته‌اند که درآمد پدران مکزیکی در ایالات متحده، در خانواده‌های فرهنگ‌پذیر رابطۀ منفی با افسردگی دارد؛ اما در خانواده‌هایی که فرهنگ‌پذیری کمتری داشته‌اند، اثر تعدیل‌کننده بر افسردگی نداشته است. به همین ترتیب، نژادپرستی در محل کار مردان با افسردگی در این خانواده‌های کمتر فرهنگ‌پذیر ارتباط دارد، اما در خانواده‌های بیشتر فرهنگ‌پذیر این‌طور نیست. سایر جنبه‌های ادغام مهاجران [در جامعۀ مقصد]، نتایج پیچیده و گاه تناقض‌آمیزی دارند. به عنوان مثال، شهروندی در ایالات متحده رابطۀ منفی با برخورد گرمِ پدران چینی دارد، اما استفاده از مهارت‌های زبانی انگلیسی رابطۀ مثبت با مراقبت و پرورش فیزیکی نزد پدران مکزیکی دارد (کپس، برونته‌تینکیو و هورویتز، ۲۰۱۰).

نتیجه‌گیری

در این فصل برای بررسی دامنۀ گسترده‌ای از تحقیقات اخیر پیرامون شیوه و مفهوم پدری، رویکرد مشخصاً میان‌رشته‌ای داشته‌ام. با مطالعۀ بیشتر پیرامون نحوۀ ایفای نقش حیاتی پدران در زندگی خانوادگی معاصر، باید دریافت‌هایمان را در بستر تغییرات چشم‌گیر جمعیت‌شناختی، سیاست‌گذاری، اقتصادی و اجتماعی فهم کنیم که سرتاسر یک اجتماع جهانی‌شده را مبتلا کرده‌اند. پیشنهاد من آن است که متنوع شدن تجربه‌ها و دیدگاه‌های پدری، و همچنین نابرابری نوظهور [میان پدران] که فقط به تفاوت درآمد محدود نمی‌شود، مشخصۀ ماندگار مفهوم پدری (خصوصاً در دهۀ اخیر) است.

پژوهش‌های آتی دربارۀ پدران باید با دو سائقۀ تنوع و نابرابری هم‌آهنگ شوند چون بافت مراقبت‌گری و تأمین‌گری پدران توسط این دو سائقه شکل می‌گیرد. و در سطح فردی‌تر، پرسش اینجاست که خانواده‌ها و خود پدران چگونه کار اصلاحِ قاب‌بندی۲۳، تجهیز و تعیین جایگاه مردان در مقام پدرانی را انجام می‌دهند که با چالش‌های فراوان روبرو هستند، خصوصاً که این مردان تلاش می‌کنند به عنوان «پدران جدید» هر دو وظیفۀ مراقبت‌گری و تأمین‌گری را انجام دهند. مطالعاتی که در این فصل اشاره شد، پیشنهاد می‌دهند که طرح‌های بدیع روش‌شناختی و مفاهیم روشن‌گر و اصیل می‌توانند به پیش‌بُرد درک ما از بچه‌داری مردان در سال‌های پیشِ رو کمک کنند. بدین‌ترتیب، شاید شاهد «پایان مردان» به معنای سنتی‌اش باشیم؛ اما در عین حال آغاز پدری معاصر را می‌بینیم: یک طیف گسترده، متنوع و متکثر از ابرازگری‌ها و رفتارهای مردانی که منابع در دسترس‌شان متفاوت و پیشینۀ زندگی‌هایشان متمایز از همدیگر است.
 منبع:http://www.bartarinha.ir/fa/news/378

نقش و تاثیر پدران در زندگی فرزندان

 

نوع مطلب :زندگی ،فرهنگی ،

نوشته شده توسط:میر کریم حسینی نژاد نمین

پژوهش‌ها دربارۀ پدری، به بررسی تمایزات اساسی میان دو پدیده تمایل دارند: در یک‌سو پدریِ تأمین‌گر در خانواده‌هایی که مردان متأهل، کنار خانواده و شاغل‌اند و از مقدار قابل توجهی منابع یا سرمایه برخوردارند؛ و در سوی دیگر، پدریِ غیرتأمین‌گرِ مردان غیرمقیم، بدون شغل ثابت، غیرمتأهل یا در رابطۀ هم‌خانگی، و فاقد منابع یا سرمایه که خانوادۀ ثابتی ندارند.
امتیاز خبر: 54 از 100 تعداد رای دهندگان 2539
وب‌سایت ترجمان - ترجمه از محمد معماریان: پژوهش‌ها دربارۀ پدری، به بررسی تمایزات اساسی میان دو پدیده تمایل دارند: در یک‌سو پدریِ تأمین‌گر در خانواده‌هایی که مردان متأهل، کنار خانواده و شاغل‌اند و از مقدار قابل توجهی منابع یا سرمایه برخوردارند؛ و در سوی دیگر، پدریِ غیرتأمین‌گرِ مردان غیرمقیم، بدون شغل ثابت، غیرمتأهل یا در رابطۀ هم‌خانگی، و فاقد منابع یا سرمایه که خانوادۀ ثابتی ندارند.
 
اما تنوع پدرها بیش از این دو قسمِ ساده‌انگارانه است. در این مرور ادبیات، بیش از ۳۰۰ مطالعه بررسی شده است تا یک دیدگاه به‌روز دربارۀ پدری ارائه شود. هدف این مطالعه این بوده است: معرفی مباحث جدید، بازگشایی بحث‌های جاری، و نشان دادن گذارهای حیاتی در شیوه‌های کار، بازی و زحمت‌کشی پدران.



آیا در عصر «پایان مردان» به سر می‌بریم (رازین، ۲۰۱۰)؟ آیا زمان آن رسیده که نقش‌های مردان در کار و خانواده را از نو ترسیم کنیم (رُمانو و دوکوپیل، ۲۰۱۰)؟ رسانه‌های عامه‌پسند در ایالات متحده می‌گویند که ماجرا همین است؛ و تجربه‌های روزمرۀ مردان و تحقیقات جامعه‌شناسی نشان می‌دهند که در چند دهۀ اخیر گویا «پدری» دست‌خوش گذارهای مهمی شده است. آن فرض سنتی که پدران را با توانایی تأمین مالی خانواده‌هایشان تعریف می‌کرد، با رشد خود مردان را پای میز یک معاملۀ یک‌جا و مقطوع آورد: شغل خوب، مالکیت خانه، ازدواج، و پدری (تاونزند، ۲۰۰۲). مرز میان «پدران خوب» و «پدران بد» روزبه‌روز بیشتر با این ترکیب اقامت، رابطه و اشتغال تعریف می‌شود.

این دو نوع از پدران انگار انعکاس نابرابری فزاینده‌ای هستند که در جوامع معاصرمان می‌بینیم. پژوهش‌ها پیرامون پدری، به بررسی تمایزات اساسی میان دو پدیده تمایل دارند: در یک‌سو پدریِ تأمین‌گر در خانواده‌هایی که مردان متأهل، کنار خانواده و شاغل‌اند و از مقدار قابل توجهی منابع یا سرمایه برخوردارند؛ و در سوی دیگر، پدریِ غیرتأمین‌گرِ مردان غیرمقیم۱، بدون شغل ثابت، غیرمتأهل یا در رابطۀ هم‌خانگی، و فاقد منابع یا سرمایه که خانوادۀ ثابتی ندارند (ماسیگلیو و رُی، ۲۰۱۲). اما مهم‌تر اینکه این دسته‌بندی‌ها ساده‌انگارانه‌تر از آن‌اند که تنوع گستردۀ تجربه‌های مردان در جامعۀ معاصر را نشان دهند. هرچه نکات بیشتری دربارۀ نقش پدران در مقام والدین کشف می‌کنیم، پرسش‌هایمان دربارۀ آنچه نمی‌دانیم چندبرابر می‌شوند.

کانون توجه‌ من در این مرور ادبیات، بیش از ۳۰۰ مطالعه (۲۰۱۲-۲۰۰۴) عمدتاً در ایالات متحده است تا یک دیدگاه به‌روز دربارۀ پدری ارائه کنم. برنامه‌ام این است: معرفی مباحث جدید، بازگشایی بحث‌های جاری، و نشان دادن گذارهای حیاتی در شیوه‌های کار، بازی و زحمت‌کشی پدران (و شیوه‌های قاب‌بندی زندگی‌هایشان توسط ما). به خاطر دامنۀ گستردۀ تغییرات نوپدید در زندگی خانوادگی در ۳۰ سال گذشته، رویکردمان به پدری با بافت‌های متنوع بوم‌شناختی و تاروپودهای متکثر فرآیندهای بچه‌داری۲ سازگارتر است.

این فصل به چهار بخش تقسیم می‌شود. در بخش اول، تحول انتظارات از مردان در خانواده را بررسی می‌کنم، چون پدران که روزی روزگاری می‌کوشیدند تا نان‌آور/تأمین‌گر خانواده باشند اکنون پذیرای پرورش و مراقبتی نیز شده‌اند که در «پدری جدید» رایج در جامعه‌های مدرن مانند ایالات متحده رواج یافته است. همچنین تحقیقات پیرامون بچه‌داری مشترک۳ و فرآیندهای بچه‌داری میان پدران و مادران را مرور می‌کنم. پژوهش‌ها پیرامون خانواده‌های یک‌جا۴ و تفسیم کار خانوار همچنان فهم‌مان از زندگی خانوادگی را شفاف‌تر می‌کنند، و مطالعات پیرامون پیامدهای خاتمۀ چنین روابطی (به خاطر جدایی و طلاق، و در ماجرای نفقۀ کودک) ابعاد جدیدی به فهم‌مان می‌افزایند.
 
در بخش سوم سراغ پرورش کودکان توسط مردان در گذر زمان می‌روم و خصوصاً به اثبات تأثیر درگیری مردان بر رفاه کودکان (از کودکی تا بزرگ‌سالی) توجه می‌کنم. در نهایت، با مرور یافته‌های جدید پیرامون حبس (زندان)، مهاجرت، دغدغه‌های سلامت روان و عواقب اجتماعی گستردۀ نابرابری که هر روز شکل و شمایلی جدید به [پدیدۀ] پدری می‌دهند، چالش‌های فراروی این پدری جدید را می‌کاوم.

انتظارات از پدری جدید



مردان ایالات متحده، در مقایسه با نقش منحصراً تأمین‌گر، بیش از دهه‌های پیش درگیر [امورات خانوار] شده‌اند؛ معیار این نکته، میزان زمانی است که هر هفته برای مراقبت از کودکان صرف می‌کنند: بازی، نظارت، مراقبت فیزیکی مانند بهداشت و تغذیه، حمل‌ونقل، و وظایف خانه (سایر، بیانچی و رابینسون، ۲۰۰۴). این روندهای افزایش درگیری پدر، نشانۀ یک نوع همکاری پدران در پرورش [کودکان] است: تعبیری که کیستی و کارکرد مردان در مقام پدر، هم از لحاظ رفتار و هم از لحاظ پیامدهایش بر رشد کودک، را تعریف می‌کند (ماسیگلیو و رُی، ۲۰۱۲).
 
«پاسخ‌گویی» نیز مفهوم دیگری است که تعامل فعال مردان با کودکان را نشان می‌دهد و دربارۀ نحوۀ تأثیر این تعامل بر کودکان و بر خود مردان گمانه‌زنی می‌کند (هُلمز و هیوستون، ۲۰۱۰؛ اشبورن، دالی و براون، ۲۰۱۱). پدران بازیگران کلیدی در آن الگوهای پیچیدۀ بازی و صحبت هستند که نژاد، فرهنگ و تعامل با مادران نیز در شکل‌دهی‌شان نقش دارند (کابرِرا و همکاران، ۲۰۰۴).

مراقبت از کودکان همچنان عمدتاً به عنوان کار زنان ترسیم می‌شود، اما شواهد جدید نشان می‌دهند که پدران نه تنها بیشتر درگیر این کار شده‌اند بلکه برای درگیری‌شان ارزش قائل‌اند (پلک و ماسیادرلی، ۲۰۰۴). مادران و پدران به نحوۀ مهارت‌یابی مردان در نقش مراقبت‌گری توجه دارند، و پدران هرچه بیشتر به کودکان برسند احساس تأثیرگذاری بیشتری می‌کنند (باری و همکاران، ۲۰۱۱). اما گذار به سوی «پدر جدید» که در تأمین و مراقبت فرزندان موفق است، کار ساده‌ای نیست. اکثر مردان و زنان می‌گویند که چالش‌های امروزیِ پدر بودن بیشتر از دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ است (پارکر، ۲۰۰۷).

برای «پدر جدید» بودن، برخی مردان از موقعیتی بهتر از سایرین برخوردارند. مردانی که شغل حرفه‌ای دارند از زمان، پول یا جایگاه بهتری برخوردارند تا هویت‌شان به مثابۀ یک مراقبت‌گر و تأمین‌کنندۀ درگیر را بازسازی کنند (پلانتین، ۲۰۰۷). در مقایسه با مردانی که رابطه‌ای غیر از تأهل دارند، مردان متأهل سرمایۀ اجتماعی بیشتری کسب می‌کنند (رونرا، ۲۰۰۷). این منابع گسترده به برخی پدران امکان می‌دهد تا دست‌به‌کار اصلاح انتظارات سنتی از تعهدات شغلی، تقسیم کار جنسیتی در بچه‌داری، پویایی‌های قدرت۵، و بده‌بستان‌های عاطفی در تعاملات خانوادگی روزمره شوند (ماتا و نادسون-مارتین، ۲۰۰۶). منابعی که مردان در مقام تأمین‌گر کسب می‌کنند، موجب موفقیت بیشتر برخی مردان در مقام «پدر جدید پرورش‌گر» می‌شود.

از دهۀ ۱۹۷۰ بدین سو، بهره‌مندی اقتصادی پدران (خصوصاً جوان‌های فاقد تحصیلات دبیرستان که بدون فرزندان‌شان زندگی می‌کنند) کاهش چشم‌گیری داشته است (سام و همکاران، ۲۰۱۱). بحران اخیر اقتصادی ضربۀ سختی به مردان خانواده‌دار زده است، و توجه دوباره به تأمین‌گری می‌تواند چالش‌های پدران جدید را برایمان روشن‌تر کند. آنچه روزی روزگاری روال عادی مردان آمریکایی بود (دستمزد مناسب برای پشتیبانی یک خانواده، اقساط خانه و خدمات پزشکی) دیگر نصیب همه نمی‌شود (هنوود، شیرانی و کلتارت، ۲۰۱۰). تغییرات بازار کار و نابرابری فزاینده، به چنددستگی پدران جوان تنها از لحاظ درآمد، بلکه از لحاظ طبقۀ اجتماعی و میان نژادهای مختلف دامن زده است (فرستنبرگ، ۲۰۱۱؛ مورای، ۲۰۱۲).

در کشورهایی که درگیر گذارهای دشوار اقتصادی هستند، مردان شاید بخواهند مراقبت‌گر باشند اما محدودیت‌هایی که برای نقش تأمین‌گری خانواده دارند دست و پایشان را می‌بندد. مردان کره‌ای و ژاپنی با حمایت سیاست‌های دولتی سعی کردند درگیری بیشتری به عنوان مراقبت‌گر داشته باشند، اما در بحران‌های مالی اخیر به همان نقش تأمین‌گری روی آوردند (وان و رُی، ۲۰۰۷؛ یاماتو، ۲۰۰۸). شاید بیشترین ملاحظه در قبال الگوی جدید پدری را پدران روسی داشته باشند که اغلب این الگو را جاه‌طلبانه‌تر از آن می‌دانند که دنبال کنند: الگویی که به خاطر فرصت‌های محدود اقتصادی‌شان، دست‌نیافتنی است (اوتراتا، ۲۰۰۸).

تغییرات در بچه‌داری مشترک و بچه‌داری

با تغییر کانون توجه از ساختار خانوادگی (کدام هم‌والدین۶ «در» یک خانواده‌اند؟) به فرآیندهای خانواده (هم‌والدین «چه» می‌کنند؟)، پژوهش در پدیدۀ پدری پویاتر شده است. پدران و مادران هم‌زمان دربارۀ انتظارات خود به عنوان شرکای زندگی و والدین مذاکره می‌کنند. مردان اگر متوجه شوند که این دو نقش (شریک زندگی و والد) چه تفاوتی با هم دارند، بهتر می‌توانند دست از مناقشه بردارند (هاردستی و همکاران، ۲۰۰۸). همچنین واکنش پدران و مادران به درگیری یکدیگر در مقام هم‌والد، پیچیده است.
 
مثلاً در آمادگی کودکان برای مدرسه، درگیری مادران حیاتی است؛ اما پدران صرفاً نقش میانجی۷ دارند که وقتی مادران درگیر نیستند، آمادگی فرزندان را بهبود می‌بخشند (مارتین، ریان و بروکزگان، ۲۰۱۰). هر دو والد مجموعۀ پیچیده‌ای از مسؤولیت‌ها را در زمینۀ وظایف خود نسبت به کودکان و خانوار انجام می‌دهند، اما مادران بیشتر از پدران چندکاره‌اند۸. مادران در انجام مسؤولیت‌هایشان بیشتر دچار تعارض وظایف می‌شوند (آفر و اشنایدر، ۲۰۱۱)؛ وظایفی که برای انجامش دست‌تنهایند، فشرده‌ترند، و فیزیکی‌تر از فعالیت‌های پدران هستند (کریگ، ۲۰۰۶).



ایدئولوژیِ [تعیین‌کنندۀ] نقش‌های جنسیتی نیز نقش مهمی در نحوۀ تصمیم‌گیری هم‌والدها پیرامون درگیری پدران دارد. سطح تحصیلات و شرایط شغلی مردان و زنان همواره با تصمیمات‌شان دربارۀ سهم هریک در مراقبت کودک رابطه دارد، هرچند این رابطه در کشورهای مختلف قدری متفاوت است (کریگ و مالان، ۲۰۱۱). پدران تحصیل‌کرده‌تر در دانمارک و استرالیا مراقبت بیشتری از فرزندان می‌کنند؛ اما در فرانسه و ایتالیا، که پدران به طور سنتی نقش مردانه‌تری دارند، این‌گونه نیست.
 
این ایدئولوژی‌ها گاه نسل به نسل، از والدین به کودکان و خصوصاً نوجوانان، منتقل می‌شوند (دیویس و ویلز، ۲۰۱۰). اما در برخی بافت‌ها، عُرف بچه‌داری مشترک رنگ می‌بازد و بجای یک وظیفۀ اجتماعی، به مثابۀ یک انتخاب شخصی قاب‌بندی می‌شود (ووری، ۲۰۰۹). انتخاب فردی گاه به هم‌والدی مشترک منجر می‌شود. در زوج‌هایی که پیش از ازدواج قصد بچه‌دار شدن داشته‌اند، درگیری پدر و تصمیم به هم‌والدی مشترک بیشتر است (هامن‌ماریوت، ۲۰۱۱).

در بهبوهۀ رکود اقتصادی جهانی، گوشه و کنار بحث‌های عمومی و خصوصی پیرامون شغل و حیات خانوادگی شاهد مذاکرۀ مجدد پیرامون نقش مردان در خانواده بود. زمانی که مادران کار می‌کنند، مردان وقت بیشتری را برای مراقبت کودکان می‌گذارند، یعنی بیشتر شدن اوقات پدر و فرزندی، مراقبت متعارف و فعالیت‌هایی که نشانۀ مسؤولیت‌پذیری بیشترند (رالی، بیانچی و ونگ، ۲۰۱۲). ولی هیچ‌یک از زوجین مایل نیستند از وقتی که می‌توانند با فرزندان بگذرانند، دست بکشند. علی‌رغم تداوم اهمیت نقش تأمین‌گری، نقش والد و رشد کودک می‌تواند بر دغدغه‌های شغلی و حرفه‌ای اولویت یابد.
 
در نروژ، مردان در سال‌های پیش از مدرسۀ فرزندان خود از کار می‌زنند، اما وقتی کودکان به سن مدرسه می‌رسند ساعت‌های کار خود را افزایش می‌دهند (دامرماث و کیترود، ۲۰۰۹). البته چنین دغدغه‌هایی به بافت اجتماعی و سیاست‌های ملی هر کشور بستگی دارند. بیگارت و اوبرین (۲۰۱۰) نشان داده‌اند که در انگلستان، پدر بودن (نه جایگاه شغلی) بهترین متغیر پیش‌بین برای ساعت کار طولانی مردان است.

هم‌والدی در خانواده‌های کم‌درآمد

عمدۀ آنچه دربارۀ پدران می‌دانیم بر مبنای تجربۀ مردان سفیدپوست متأهل در طبقه‌های متوسط و کارگر است. در ایالات متحده که وصلت‌های زوجین ناپایدارتر (چرلین، ۲۰۱۰)، نابرابری اجتماعی-اقتصادی بیشتر، حمایت از اقشار ضعیف کمتر، و نرخ زندانی‌ها بیشتر است، بی‌توجهی به پدران طبقات پایین‌تر یک جای خالی بزرگ در پژوهش‌ها ایجاد کرده است. الگوهای پیچیدۀ تشکیل خانواده و بچه بزرگ کردن خارج از ازدواج، میان خانوارهای متعدد یا در بافت فرزندآوری چندوالدی، نزد پدران کم‌درآمد بیشتر رُخ می‌دهند (فرستنبرگ، ۲۰۱۱). مثلاً بیش از یک‌سوم کودکان در ایالات متحده جدا از پدر زیستی خود زندگی می‌کنند، که این نسبت برای کودکان فقیر و کودکان رنگین‌پوست بیشتر است (دی‌بل، ۲۰۰۸).

این تغییرات جمعیت‌شناختیِ اجتماعی در پژوهش‌های پیرامون پدران منعکس شده‌اند: اکثر مقالات ژورنال‌ها همچنان به خانواده‌های دو والدی می‌پردازند، اما تعداد روزافزونی هم پدران در وضعیت غیرمتأهل، غیرمقیم، هم‌خانه، مجرّد یا پدرخواندگی را کانون توجه قرار داده‌اند. وجود داده‌های طولیِ جدید، خصوصاً در پروژۀ «خانواده‌های شکننده و رفاه کودک»۹، مطالعۀ مردان و هم‌والدی در خانواده‌های کم‌درآمد را دگرگون کرده‌اند. این مطالعه بیش از ۴۷۰۰ والد نوزادان و فرزندان‌شان در بیمارستان‌های ۲۰ شهر ایالات متحده را به کار گرفت، و مصاحبه‌های پی‌گیری تا سن ۱۵ سالگی کودکان را ترتیب داد. بچه‌داری خارج از ازدواج، اصلاح [سیاست‌های] رفاه و پدران کم‌درآمد کانون توجه این پروژه بود.

بنا به داده‌های پدران در پروژۀ «خانواده‌های شکننده»، نیمی از آنها درگیری کم و یک‌چهارم آنها درگیری زیاد با کودکان را نشان می‌دادند. رابطۀ باکیفیت با مادران و با خویشاوندان پدری و مادری، یکی از عوامل کلیدی افزایش درگیری پدران بود (ریان، کلیل و زیول‌گست، ۲۰۰۸). موضوع روی و برتون (۲۰۰۷) بررسی کرده‌اند که مادران، در ستجوی یک الگوی ایده‌آل برای فرزندان‌شان، چطور به سراغ پدران زیستی یا پدران اجتماعی (معمولاً دوست‌پسرهای غیرخویشاوند یا مردان خویشاوند) می‌روند، اما نگران پیامدهای این کار بر روابط صمیمانۀ خود یا امنیت فرزندان‌شان هستند.
 
برای درک پویایی‌های رفتار زوج‌یابی مادران جوان در آینده، سابقۀ روابط آنها اهمیت دارد. به نظر شفتال و همکاران (۲۰۱۰)، پرهیز اندک از دلبستگی، اعتماد بیشتر و تعارض کمتر با شرکای زندگی در سابقۀ روابط مادران، و مشارکت قوی‌تر۱۰ در بچه‌داری، منجر به هم‌والدی باکیفیت‌تر می‌شوند. علاوه بر این، پدران به تصمیمات مادران واکنش نشان داده و میزان درگیری خود را تنظیم می‌کنند. مردان غیرمقیمِ کم‌درآمد در صورت ورود شریک جدید به زندگی مادران احتمالاً تماس خود با فرزندان را خاتمه می‌دهند (گازو، ۲۰۰۹)، اما اگر خود شریک جدیدی بیابند این‌گونه نمی‌شود.



هرچند ازدواج و اقامت برای زوج‌های کم‌درآمد گذراست، اما تأثیر مشهودی بر هم‌والدی مردان و رفاه کودکان دارد. داده‌های پروژۀ «خانواده‌های شکننده» نشان می‌دهند که پدران سیاه‌پوست متأهل و هم‌خانه به یک اندازه در مراقبت کودکان درگیر می‌شوند (پری، هارمون و لیپر، ۲۰۱۲). یافته‌های زُستک (۲۰۰۸) تأیید می‌کنند که درگیری با یک پدر اجتماعی یا پدر زیستی غیرمقیم اثرات مشابهی دارد و تماس با پدر زیستی که دور از کودک زندگی می‌کند اثر مثبت پدر اجتماعی بر رفاه کودک را کاهش نمی‌دهد. چوی (۲۰۱۰) اشاره می‌کند که پدریِ غیرمقیم شاید مشکلاتی در رفتار و رشد شناختی کودک ایجاد کند، اما این مشکلات صرفاً به خاطر غیبت پدر نیستند بلکه از جهت تأثیر غیبت پدر بر بچه‌داری مادران تنهاست.

پس از چندین سال، والدین کم‌درآمد شاید «کنار هم ماندن» جهت هم‌والدی برای بزرگ کردن کودکان را بر «با هم بودن» در یک رابطۀ متأهلی متعهدانه اولویت دهند (رُی، باک‌میلر و مک‌داول، ۲۰۰۸). از مطالعۀ «خانواده‌های شکننده» می‌توان چنین برداشت کرد که حمایت مادر از درگیری پدر در اولین سال پس از تولد، به درگیری بیشتر پدر در سه‌سالگی کودک منجر می‌شود (فیگن و پالکویتز، ۲۰۱۱). فارغ از وضعیت رمانتیک این رابطه‌ها، ارتباطات میان خانوارها و کیفیت هم‌والدی یکی از پیش‌بین‌های قوی برای درگیری آتی پدران غیرمقیم است (کارلسون، مک‌لاناهان و بروکزگان، ۲۰۰۸).

ادراکِ حمایت و درگیری والدین را باید متمایز از اصل حمایت از هم‌والدی دانست. اگر زوجین به اهمیت مراقبت‌گری مردان باور نداشته باشند، احتمال ازدواج آنها کمتر و احتمال جدایی وصلت‌شان بیشتر است (هامن‌ماریوت، ۲۰۰۹). اگر مردان زندانی باشند یا شریک زندگی جدیدی بیابند یا بیش از یک فرزند داشته باشند یا تحصیلات یکی از زوجین کم باشد، احتمال اینکه مردان حمایت مادر را ادراک کنند کمتر است (برونته‌تینکیو و هورویتز، ۲۰۱۰). ادراکات مادران از حمایت [پدر] نیز نقش محوری در بچه‌داری مادران دارد. میزان ادراک حمایت عاطفی پدران از بچه‌داری‌شان، بر میزان استرس مادران دربارۀ بچه‌داری تأثیر دارد (هارمون و پری، ۲۰۱۱).

سرمایۀ اجتماعی پدران فقط به حمایت مادران بستگی ندارد، بلکه به میزان سرمایه‌گذاری اعضاء خانوادۀ گسترده‌شان نیز وابسته است. بویژه میزان درگیری پدران جوان بسیار وابسته به حمایت پدربزرگ/مادربزرگ، نقش دروازه‌بانی مادران۱۱، و تغییر وضعیت رمانتیک هم‌والدها (حتی افت و تثبیت آن در سال‌های آغازین زندگی کودکان) است (هرزاگ و همکاران، ۲۰۰۷). اما حمایت خویشاوندان متعلق به خانوادۀ گسترده همواره هم سودمند نیست. حمایت خویشاوندان پدری معمولاً درگیری مرد را افزایش می‌دهد، اما حمایت خویشاوندان مادری ممکن است باعث کاهش درگیری‌شان شود (پری، ۲۰۰۹).


علم برای خواب هایی که می بینیم چه تعابیری دارد؟

 

نوع مطلب :فرهنگی ،

نوشته شده توسط:میر کریم حسینی نژاد نمین


برخی از آدم های سراسر دنیا به تعبیر کردن رویاهای خود علاقه ویژه ای دارند و بر این اساس، در زندگی روزانه خود به دنبال تعبیر شدن خواب ها هستند. تعریف نشانه های رویا در مذهب و ادبیات امری عادی محسوب می شود اما در علم، خیر.
امتیاز خبر: 36 از 100 تعداد رای دهندگان 1214
وب‌سایت روزیاتو - فروغ بیداری: خواب و رویا همیشه یکی از مسائل جذاب و پیچیده زندگی بشر محسوب می شده. در عالم خیال هیچ رویدادی بعید نیست و حتی می توانید فردی که سال ها پیش فوت کرده را دوباره زنده و سلامت در مقابل چشمان خود دیده و با وی هم کلام شوید.

برخی از آدم های سراسر دنیا به تعبیر کردن رویاهای خود علاقه ویژه ای دارند و بر این اساس، در زندگی روزانه خود به دنبال تعبیر شدن خواب ها هستند. تعریف نشانه های رویا در مذهب و ادبیات امری عادی محسوب می شود اما در علم، خیر.

دانشمندان سال هاست که به دنبال کشف مفهوم واقعی رویا و تعبیر تصاویری هستند که انسان هنگام خواب آنها را مشاهده می کند، اما هنوز به هیچ نتیجه واحد و قابل قبولی دست نیافته اند.

البته شایان ذکر است که تعاریفی در این باب دارند که در ادامه این مطلب می توانید گوشه هایی از آنها را مطالعه کنید.
 
 علم برای خواب هایی که می بینیم چه تعابیری دارد؟

رویا چیست؟

یکی از دشوارترین چالش های که دانشمندان در مسیر تحقیقات خود در رابطه با خواب و رویا با آن مواجه هستند، مفهوم دقیق رویاست. «پنه لوپه لوئیز» نویسنده کتاب «دنیای مرموز خواب: دانش عجیب مغز وقتی در حال استراحت است» و مدیر اجرائی آزمایشگاه خواب و حافظه در دانشگاه منچستر، در این رابطه یک مفهوم کلی را بیان داشته است. لوئیز اعتقاد دارد که رویاها «ادراک، افکار یا احساساتی هستند که یک فرد در طول روز آنها را تجربه می کند.»

هنگامی که خواب می بینید، مغز در حال پردازش احساسات است.

مغز اغلب در مرحله  REM (حرکت تند چشم در خواب) رویا می بیند؛ زمانی که به واسطه آن بدن در حالت خواب عمیق قرار دارد اما مغز در حالت بیداری است.

«روبرت هاس» مدیر سابق مرکز بین المللی مطالعه در مورد خواب نیز در گفت‌وگو به پایگاه اینترنتی اینسایدر گفته: «سه بخش از مغز در زمان خواب دیدن فعال می شوند. نخست، سیستم لیمبیک است که پردازش احساسات را به عهده دارد. دوم بخش زیر غشایی است که با دستگاه کناره ای همکاری دارد و وظیفه اش حل مسائل و یادگیری است. در آخر هم بخش های گوناگونی از  قشای مغز است که رویاها در آنجا شکل می گیرند.»



هنگامی که خواب می بینید، مغزتان در حال رفع مشکلات احساسی شماست.

به گفته «هاس»، رویاها به طور مستقیم با مشکلات روحی افراد ارتباط دارند. به باور وی، بهترین راه برای تعریف رویا این است که آن را یک روند طبیعی فرض کنیم که در نتیجه رویدادهایی که در طول روز برایمان رخ داده اند، شکل می گیرند.

این مقوله یادگیری انطباقی نام دارد. در طول روز، ما با مسائل گوناگونی دست و پنجه نرم می کنیم و شرایط مملو از استرس و هیجانات منفی را تجربه می نماییم که تقریبا همگی، مشکلات ناشی از احساسات محسوب می شوند.

برای حل معضلات احساسی، مغز از مقوله های قدیمی کمک می گیرد.

رویاهای شما در واقع اَشکالی از تفکرات و مشکلاتی هستند که مغز مجسم نموده. به همین خاطر است که بخش یادگیری مغز هنگام خواب دیدن فعال می شود. مغز انسان در روشی هوشمندانه، هنگام خواب درگیر حل مشکلاتی است که فرد با آنها مواجه شده و برای این امر دست به دامن رویدادهایی می شود که در گذشته رخ داده اند تا به ریشه و منشا اصلی مسائل کنونی دست پیدا کند.

به طور مثال، هنگامی که از به هم خوردن برنامه های خود در دقیقه نود ناراحت می شوید، مغز تلاش می کند تا نمونه مشابه این حسرا که قبلا تجربه کرده اید را به خاطر بیاورد تا به واسطه آن متوجه گردد که چگونه می توان بر این حس منفی یا مشکل پیش آمده، فائق آمد.

این روند با حالت عادی که فرد در بیداری آنها را انجام می دهد، متفاوت خواهد بود.

هاس در این رابطه همچنین بیان داشته: «به همین خاطر است که خواب ها اصولا پریشان و در هم هستند و انسجام خاصی بین صحنه های مختلف رویاها وجود ندارد. هر کدام از صحنه ها تلاش مغز برای حل مشکل پیش آمده به شمار می روند.»
 
 

تمامی تصاویری که در خواب مشاهده می کنید مشابه مسائلی است که در آن دوره زمانی درگیرشان هستید.

هنگامی که مغز در حال کنکاش در مسائل احساسی است، به حافظه بصری جائی که همان حس مشابه را تجربه کرده بودید، پناه می برد.

برای شرح این مقوله از همان مثال قبلی، یعنی کنسل کردن برنامه ها در لحظه آخر استفاده می کنیم. به این واسطه، در چنین مواقعی ممکن است خواب ببینید که به دانشگاه موردعلاقه خود راه نیافته اید. یا مثلا خاطره هایی همانند وقتی که کسی از بیرون آمدن با شما سر باز زده برایتان زنده خواهند شد.

هاس در این باره بیان داشته: «رویاها اغلب به گذشته سفر می کنند تا حس های مشابه را شخم زده و بیرون بیاورند و با کمک آنها، راه حل مشکل کنونی را بیایند. بنابراین، خواب های شما در واقع افکار، خاطرات و کارهایی است که خودتان به انجام رسانده اید.»

خواب ها هرگز مساله تازه ای را یادآور نمی شوند اما همچنان ارزش توجه کردن را دارند.

خواب و رویا برخلاف تصور بسیاری از ما نشانه رویداد یا خبر خاصی نیستند و همان طور که پیش از این هم اشاره کردیم، فقط تلاش مغز برای رفع مشکلات احساسی است. اگر شاداب از خواب بیدار شوید، احتمال اینکه مغز مشکلتان را حل کند، زیاد است و حتی لازم نیست خودتان در این رابطه کاری انجام دهید.

البته توجه کردن به رویاها و خواب ها این مزیت را دارد که متوجه می شوید در چه رابطه مشکل احساسی دارید و می توانید در دنیای واقعی برای رفع آن تلاش کنید. بدون شک در حالت هوشیاری و بیداری، بهتر می توان به حل مسائل پرداخت.


از دست رفت

 

نوع مطلب :فرهنگی ،

نوشته شده توسط:میر کریم حسینی نژاد نمین

عشق، در دل ماند و یار از دست رفت!
دوستان! دستی، که کار، از دست رفت!

عشق و سودا و هوس، در سر بماند!
صبر و آرام و قرار، از دست رفت!

ای عجب، گر من رسم، در کام دل!
کی رسم؟ چون روزگار از دست رفت!

گر من از پای، اندر آیم، گو: درآی!
بهتر از من، صد هزار از دست رفت!

بخت و رای و زور زر بودم، دریغ!
کاندر این غم، هر چهار، از دست رفت!

سعدی

شخصیت شناسی از روی امضای افراد

 

نوع مطلب :جامعه ،

نوشته شده توسط:میر کریم حسینی نژاد نمین


رقابت دانش آموزان مدارس بر سر امضا بسیار جالب است. شاید این موضوع را در دوران تحصیل خودتان تجربه کرده باشید. تعدادی دانش آموز که در گوشه ای از مدرسه یا کلاس ایستاده اند و بر روی یک تکه کاغذ خطوطی را به عنوان امضاء رسم می کنند و آن را به رخ یکدیگر می کشند. معمولا یکی از ملاک های امتیاز در این مرحله سنی دانش آموزان نوجوان در مورد امضا سخت بودن آن است یعنی از نظر آنان امضایی که جعل یا کپی برداری از روی آن برای دیگران مشکل تر باشد امضاء بهتری است.

جالب است بدانید که اکثر خطوطی که به عنوان امضا از دوران نوجوانی انتخاب می شود اولین بار به صورت کاملا تصادفی رسم می گردد و همین روانشناسان را به این نتیجه رسانده که احتمال دارد مطالعه بر روی این خطوط، گوشه ای از شخصیت افراد را آشکار کند. نتایج تحقیقات آنها نیز جالب است:

کسانی که به طرف عقربه های ساعت امضاء می‌کنند انسان‌های منطقی هستند.
کسانی که بر عکس عقربه‌های ساعت امضاء می کنند دیر منطق را قبول می‌کنند و بیشتر غیر منطقی هستند.

کسانی که از خطوط عمودی استفاده می کنند لجاجت و پافشاری در امور دارند.
کسانی که از خطوط افقی استفاده می کنند انسان‌های منظم هستند.

کسانی که با فشار امضاء می‌کنند در کودکی سختی کشیده‌اند.
کسانی که پیچیده امضاء می‌کنند شکاک هستند.

کسانی که در امضای خود اسم و فامیل می‌نویسند خودشان را در فامیل برتر می دانند.
کسانی که در امضای خود فامیل می‌نویسند دارای منزلت هستند.

کسانی که اسم شان را می‌نویسند و روی اسم شان خط می‌زنند شخصیت خود را نشناخته‌اند.
کسانی که به حالت دایره و بیضی امضاء می‌کنند ، کسانی هستند که می خواهند به قله برسند.


منبع:
seemorgh.com/entertainment

جلوگیری از بالارفتن قند خون با این سبزیجات

 

نوع مطلب :زندگی ،

نوشته شده توسط:میر کریم حسینی نژاد نمین

جلوگیری از بالارفتن قند خون دغدغه بسیاری از مردم است. راه حل هوشمندانه برای جلوگیری از فوران قند خون در مبتلایان به دیابت نوع دو، انتخاب سبزیجات کم کربوهیدرات است.

راه حل هوشمندانه برای جلوگیری از فوران قند خون در مبتلایان به دیابت نوع دو، انتخاب سبزیجات کم کربوهیدرات است. سبزیجات غیر نشاسته ‌ای یا کم کربوهیدرات حاوی ویتامین‌ها، مواد معدنی و فیبر و در عین حال کم کالری هستند. ضمن این که مواد شیمیایی گیاهی موجود در آنها منجر به حفظ قند خون در محدوده سالم می شود.

 

در اینجا 7 نوع سبزی مفید به حال دیابتی ‌های نوع دو بیشتر معرفی شده است

کلم بروکلی

این سبزی یک نیروگاه تغذیه ای برای مبارزه با سرطان شناخته شده است، ضمن این که کلم بروکلی و سبزیجات مشابه آن دارای بالاترین مقدار سولفورافان هستند. این ترکیب منجر به افزایش آنزیم های بدن برای مبارزه با مواد شیمیایی سرطان زا می شود. علاوه بر این، کلم بروکلی کربوهیدرات کمی دارد و سرشار از ویتامین‌های آ، ث و کا، فیبر و آهن است.

 

کلم بروکسل

سرشار از ویتامینE است، نوعی آنتی اکسیدان که از بدن در برابر آسیب های ناشی از رادیکال های آزاد محافظت می کند. این نوع کلم نیز سرشار از ویتامین آ، ث و فولات و فیبر است و محققان بر این باورند که علاوه بر فوایدش برای دیابتی ها، می‌تواند برخی سرطان‌ ها را دفع کند.

 

خیار

نزدیک 96 درصد از این سبزی را آب تشکیل داده و به بدن برای هیدراته ماندن کمک می کند. خیار بسیار کم کالری و حاوی آنتی اکسیدان هایی برای مبارزه با آسیب های ناشی از رادیکال های آزاد است و مصرف آن در برابر بیماری های مزمن مانند سرطان، دیابت، بیماری های قلبی و آلزایمر محافظت ایجاد می کند. خیار همچنین حاوی پتاسیم برای کاهش میزان فشار خون است.

 

فلفل قرمز

سرشار از ویتامین ث برای بهبود سیستم ایمنی بدن و تسهیل جذب آهن است، ضمن این که منبع غنی از ویتامین ب 6، فولات، ویتامین آ و آنتی اکسیدان ها نیز شناخته می شود.

 

مارچوبه

این گیاه نیز در هر فنجان تنها 27 کالری و 5 گرم کربوهیدرات دارد و سرشار از ویتامین های آ و کا است. هنگام خرید مارچوبه تلاش کنید ساقه ‌های سبز روشن آن را انتخاب کنید. مصرف منظم مارچوبه سبب کنترل میزان قند خون و افزایش تولید انسولین در بدن می ‌شود.

 

اسفناج

این سبزی کم کربوهیدرات انتخاب عاقلانه‌ای برای مبتلایان به دیابت نوع دو و حاوی فولات، بتاکاروتن و ویتامین کا است. محققان حتی اعلام کرده اند که رژیم غذایی سرشار از سبزیجات برگ سبز تیره مانند اسفناج خطر ابتلا به دیابت را تا حدود زیادی کاهش می‌ دهد. رنگ سبز تیره اسفناج حاوی سطح بالایی از کلروفیل است، ماده ای که به مبارزه با دژنراسیون ماکولا و آب مروارید می رود. دژنراسیون ماکولا علت اصلی از دست دادن بینایی در افراد مسن است.

 

برگ چغندر

منبع عالی از ویتامین های ب، آ، کا، آهن و کلسیم است و یکی از بهترین گزینه ها برای کاهش قند خون، سوزاندن چربی و کاهش التهاب بدن به شمار می رود.


منبع:avayesalamati.com


  • تعداد کل صفحات:2 
  • 1  
  • 2